Tag Archives: Monika Olejnik

Marszałek Senatu prof. Grodzki: „Polek i Polaków nie da się stłumić próbami wtłoczenia w ramy jednej, sztywnej, czasem dziwacznej ideologii. Przekonali się o tym komuniści i przekonają wszyscy, którzy podejmują takie próby”

14 List

Całość orędzia marszałka Senatu prof. Tomasza Grodzkiego.

– Senat będzie wykonywał przypisane sobie obowiązki w taki sposób, aby przekonać Państwa, że jest możliwe uprawianie politycznego sporu w sposób przyzwoity, normalny, bez wzajemnej niechęci czy nienawiści, mając za cel tylko i wyłącznie służbę narodowi. Będziemy przyjmować ustawy sejmowe i jeśli uznamy je za dobre, to uchwalimy. Jeśli będą wymagały poprawek, to poprawimy i odeślemy do Sejmu. Będę także oczekiwał od Senatu tworzenia własnych ustaw, które po uchwaleniu zgodnie z dobrymi praktykami legislacyjnymi będziemy przesyłać do Sejmu jako inicjatywy senackie. Jeśli ktoś by się obawiał, że Senat będzie narzędziem do blokowania Sejmu, jest w całkowitym błędzie – stwierdził marszałek Senatu Tomasz Grodzki w orędziu wygłoszonym na antenie TVP. Poniżej pełny tekst wystąpienia.

*****

Wierzę, że stojąc w służbie prawdy, wyborcy powinni mieć pełne prawo do wiedzy na temat pracy najważniejszych instytucji naszego kraju, dlatego jest mi miło poinformować Państwa, że Senat RP X kadencji wybrał swoje władze i przystąpił do pracy. W tej kadencji naród w swej zbiorowej mądrości zdecydował, że w Sejmie przewagę będzie miał obóz rządzący, a w Senacie opozycja, czy raczej demokratycznie wybrana większość, złożona z pań i panów senatorów Koalicji Obywatelskiej, PSL, lewicy i senatorów niezależnych. Przywraca to w pewnym stopniu równowagę w zmaganiach politycznych, ale jednocześnie nakłada ogromną odpowiedzialność za słowa, czyny i decyzje na obie strony. Nie wolno nam zmarnować tego mandatu otrzymanego od milionów wyborców.

W Sejmie, ale także w Senacie, reprezentującym majestat Rzeczpospolitej i potęgę naszego narodu, widać wyraźnie, że siłą naszego społeczeństwa jest różnorodność, za którą idzie kreatywność i energia Polek i Polaków, których nigdy nie da się stłumić próbami wtłoczenia nas wszystkich w ramy jednej, sztywnej, czasem dziwacznej ideologii. Przekonali się o tym komuniści i przekonają wszyscy, którzy podejmują takie próby, skazane na niepowodzenie w krótszym lub dłuższym czasie.

Jedynym sposobem na harmonijny rozwój Polski jest przyjęcie założenia, że wszyscy Polacy są równi, niezależnie od ich charakteru, przekonań czy rasy. Wszyscy mają równe prawa, ale i obowiązki wobec Ojczyzny. Nikomu nie wolno dzielić ludzi na lepszych czy gorszych, gdyż przeczy to szacunkowi dla przyrodzonej godności człowieka. Tylko wtedy, gdy spowodujemy, że wszyscy będziemy czuli się w naszym pięknym kraju szczęśliwi i spokojni o swój los, będziemy mogli uwolnić ogromną energię, która drzemie w naszym narodzie i która może przekształcić się w niezwykłe osiągnięcia i dokonania. Tylko wtedy będziemy mogli zapewnić naszym dzieciom, wnukom, i nam samym bezpieczeństwo i dobrobyt.

W naszej odysei przez życie w poszukiwaniu szczęścia i spełnienia marzeń jednym idzie łatwiej, innym trudniej, niektórych ta wędrówka wyrzuca na margines a jeszcze inni muszą dźwigać czasami bardzo ciężki krzyż. I tu zaczyna się rola pokornej i służebnej, roztropnej pracy polityków. Tym z Państwa, których rozpiera siła i energia, trzeba stworzyć warunki do realizacji śmiałych projektów i wykorzystania ich kreatywności dla dobra wspólnoty. Tych, których życie doświadczyło bardziej od innych, należy wspomóc i sprawić, aby znowu uwierzyli, że marzenia mogą się spełniać. Chorym należy stworzyć sprawną i dostępną ochronę zdrowia, ubogim ochronę przed niedostatkiem, dzieciom dobrą edukację a obdarzonym zdolnościami artystycznymi możliwość tworzenia i ukazania światu ich niezwykłych dzieł. Przykłady można mnożyć, ale podaję je po to, aby pokazać, jak pojmuję tworzenie dobrego prawa, które uczyni życie Polek i Polaków łatwiejszym i prostszym. Dobre prawo ma czynić nasze życie łatwiejszym i lepszym – to jest główne zadanie dla tych, którzy to prawo tworzą.

Senat jest do tego szczególnie predysponowany zgodnie z maksymą, że jest tym ciałem konstytucyjnym, które inne władze do szlachetnych uczynków pobudza, od niecnych odwodzi a emocje studzi. Zapewniam Państwa, że uczynię wszystko, co w mojej mocy, aby korzystając z ogromnego potencjału pań i panów senatorów, wybranych przez dziesiątki i setki tysięcy wyborców, uczynić z Senatu miejsce, które będzie kuźnią najlepszego prawa, w którym będą królowały szacunek, przyzwoitość, praworządność, honor, prawda i normalna praca merytoryczna, zaś nie będą miały wstępu obłuda, cynizm, oszustwo, kłamstwo, naginanie Konstytucji czy regulaminu Senatu.

Senat będzie wykonywał przypisane sobie obowiązki w taki sposób, aby przekonać Państwa, że jest możliwe uprawianie politycznego sporu w sposób przyzwoity, normalny, bez wzajemnej niechęci czy nienawiści, mając za cel tylko i wyłącznie służbę narodowi. Będziemy przyjmować ustawy sejmowe i jeśli uznamy je za dobre, to uchwalimy. Jeśli będą wymagały poprawek, to poprawimy i odeślemy do Sejmu. Będę także oczekiwał od Senatu tworzenia własnych ustaw, które po uchwaleniu zgodnie z dobrymi praktykami legislacyjnymi będziemy przesyłać do Sejmu jako inicjatywy senackie. Jeśli ktoś by się obawiał, że Senat będzie narzędziem do blokowania Sejmu, jest w całkowitym błędzie.

Pochodzę ze Szczecina, miasta nigdy nie zdobytego, które najdłużej w swojej historii było stolicą potężnego księstwa pomorskiego, zaś po wojnie zostało zasiedlone przez odważnych, kreatywnych ludzi ze wszystkich stron Polski. Ci ludzie, zachowując szacunek dla swoich tradycji i obyczajów, stworzyli unikalną mieszankę, nauczyli się wzajemnej tolerancji, szacunku i wspólnego pielęgnowania ducha wolności, który unosi się nad tym miastem w sposób niezwykły, zapewniając Szczecinowi znaczące miejsce w historii walk o wolną, demokratyczną Polskę. Jestem lekarzem, który na swojej drodze spotykał zarówno chorych, których piękno umysłu czy ciała onieśmielały, jak i takich, których los zepchnął w otchłań beznadziei i upadku. Przysięga Hipokratesa i generalnie zasady etyki lekarskiej zobowiązują nas do leczenia wszystkich wg najlepszej wiedzy niezależnie od ich wyglądu, rasy, koloru skóry, poglądów czy rodzaju choroby. Dobrze jest te zasady podchodzenia z szacunkiem do wszystkich razem i każdego z osobna przenieść na normalne życie, w tym na politykę.

Senat RP z oczywistych względów nie zajmuje się leczeniem w rozumieniu medycznym, ale stanowiąc dobre, mądre prawo, tworzone z myślą o uczynieniu losu milionów Polek i Polaków lepszym czy znośniejszym, może istotnie przyczynić się do uzdrowienia Polski, dotkniętej wieloma problemami, z których najgorszy chyba polega na zatruciu naszych wzajemnych relacji wirusem wzajemnej niechęci i głębokich podziałów między rodakami, które wydają się nie do zniwelowania. Ale pragnę zapewnić, że każda choroba, nawet najcięższa, zwłaszcza jeśli jest mądrze leczona, kiedyś się kończy, czasami szybciej niż ktokolwiek by przypuszczał, czego Państwu i sobie życzę, gdyż przyszłość nie potrzebuje strachu, tylko wymaga natchnienia, wizji i wiary w potęgę naszego wspaniałego narodu.

Schetyna o prawyborach prezydenckich: Jest kilku chętnych samorządowców, prezydentów. Kidawa-Błońska faworytem

– Na pewno jest kilku chętnych samorządowców, prezydentów. Zobaczymy. 19 [listopada upływa termin]. Nie wiem, dlatego że sprawa jest otwarta i proszę też mnie dobrze zrozumieć. Informacja, którą otrzymaliśmy, o której się mówi, że marszałek Kidawa-Błońska chce kandydować, to nie ośmiela innych kandydatów, bo wiadomo, że jej popularność pokazuje jej pozycję, tzn. że jest faworytem tych prawyborów i to nie nastawia innych optymistycznie, ale jestem przekonany, że będą inni dobrzy kandydaci – stwierdził Grzegorz Schetyna w rozmowie z Dorotą Gawryluk w programie „Wydarzenia i opinie” Polsat News.

– Na pewno jest [Małgorzata Kidawa-Błońska] faworytem i w prawyborach i jest bardzo dobrym kandydatem. Natomiast nie mogę dyskwalifikować innych, którzy zgłoszą się do wtorku, bo uważam, że jest kilka osób, które może aspirować i ma ogromne szanse w tym wyborczym wyścigu – mówił dalej przewodniczący PO.

Kidawa-Błońska o orędziu Grodzkiego: Pokazuje, że Senat może być innym miejscem, że inaczej może być tam uprawiania polityka

To orędzie [marszałka Tomasza Grodzkiego] pokazuje, że Senat może być innym miejscem, że inaczej może być tam uprawiania polityka. Nawet język tego orędzia jest inny. Odnosi się do wartości, do tego, co jest dla nas najważniejsze” – mówiła w rozmowie z Moniką Olejnik w „Kropce nad i” w TVN24 wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska z Koalicji Obywatelskiej.

Kidawa-Błońska pytana o Sikorskiego: Jesteśmy kompletnie inni, mamy inne temperamenty

Jesteśmy [z Radosławem Sikorskim] kompletnie inni. Mamy inne temperamenty. Ci, którzy mnie znają, czasami mówią, że jestem osobą spokojną, łagodną, ale ci, którzy też znają mnie dobrze, wiedzą doskonale, że jeżeli postanowię coś przeprowadzić, jestem skuteczna w tym, co robię. Dbam, żeby nie przekraczać granicy, nie obrażać ludzi, nie zrażać ich, ale przeprowadzać to, na co się zdecydowałam” – mówiła w rozmowie z Moniką Olejnik Małgorzata Kidawa-Błońska.

Kidawa-Błońska o zmianach w funduszu wsparcia: Zabierze się niepełnosprawnym, mówiąc że da się to emerytom. Znowu dzieli się społeczeństwo

To jest wielki skandal. W kampanii wyborczej obiecywano bardzo wiele – trzynastą, czternastą emeryturę. Po protestach rodzin osób niepełnosprawnych stworzono fundusz, który miał im pomagać. Obiecano bardzo dużo, stworzono budżet, w którym tych zapisów nie ma, i okazuje się, że tych pieniędzy nie ma. Zabierze się niepełnosprawnym, mówiąc że da się to emerytom. Znowu dzieli się społeczeństwo” – mówiła Małgorzata Kidawa-Błońska.

Katolicko-pisowskie przekręty

26 Paźdź

Reportaż TVN24 wystawia świadectwo nie tylko metropolicie, ale przede wszystkim Kościołowi jako instytucji, która wyniosła abp. Głódzia na szczyty.

Telewizja TVN24 poświęciła reportaż w magazynie „Czarno na białym” nieprawościom arcybiskupa gdańskiego. Dużo było o hołdowaniu przez niego materialistycznym wartościom. Przejawiają się one zarówno w wystawnym stylu życia (rezydencja, bez której obywali się wszyscy dotychczasowi biskupi gdańscy, specjalne wymagania kulinarne), jak i w pazerności na pieniądze (wymuszanie wysokich danin na proboszczach, powiązanie awansów z wysokością przekazywanych hierarsze kwot). Było też o dogadzaniu sobie, przedkładaniu własnych potrzeb i odsuwaniu na plan dalszy tych dotyczących diecezji oraz jej duchowieństwa (miał powstać dom emerytów dla księży, ale ważniejszy był arcybiskupi pałac w Gdańsku-Oruni).

Wreszcie o stosowaniu przemocy w stosunku do podwładnych, zwłaszcza młodych, z samego dołu kościelnej hierarchii. O upokarzaniu, publicznym poniżaniu, ubliżaniu podwładnym wulgarnymi słowami. O łamaniu charakterów, niszczeniu zdrowia tym mniej odpornym psychicznie. Słowem: o stosunkach folwarcznych wprowadzonych przez abp. Głódzia.

Ikona Kościoła oderwanego od współczesnego świata

Podwładni oskarżają Głódzia

Mówili o tym wszystkim duchowni, których tożsamość została przez dziennikarzy starannie ukryta (zaciemniona twarz, zniekształcony głos). Z otwartą przyłbicą wystąpił tylko jeden śmiałek – ks. prof. Adam Świeżyński, filozof pracujący na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Nie pierwszy raz zabrał głos. Kilka lat temu stanął w obronie młodego księdza skierowanego do posługi w rezydencji arcybiskupiej i tam poniżanego. Pojechał wtedy do stolicy przekazać swoje świadectwo ówczesnemu nuncjuszowi apostolskiemu. To samo mieli zrobić inni duchowni. Ale chyba zabrakło odwagi. I tak, sądząc po najnowszym reportażu, pozostało do dziś. A rezultat wizyty ks. Świeżyńskiego u nuncjusza okazał się żaden.

Prawdę mówiąc, w reportażu TVN24 nie było wiele nowego. Chyba tylko to, że duchowni przedstawili niedawno swoje zarzuty pod adresem metropolity w listach do obecnego nuncjusza watykańskiego w Polsce. Ale czy pod nazwiskiem, czy też anonimowo? Cała reszta jest znana od lat. Fragmentarycznie i całościowo złe zachowania abp. Głódzia prezentowały różne media (z „Polityką” włącznie). Może tylko w tej najnowszej odsłonie materia zła była szczególnie skoncentrowana.

Głódź ubliża, Watykan milczy

Właśnie to, że o stylu bycia, życia, zarządzania diecezją przez abp. Głódzia wiadomo nie od dziś i nie od wczoraj, można uznać za sprawę kluczową. Coś, co najbardziej porusza w całej tej historii. Wystawia świadectwo nie tylko metropolicie, ale przede wszystkim Kościołowi jako instytucji, która wyniosła go na szczyty. Nie da się powiedzieć, że nikt niczego nie wiedział, skoro abp Tadeusz Gocłowski, człowiek zupełnie innego pokroju niż Głódź, usłyszawszy, kto ma zostać jego następcą, pisał do kard. Tarcisio Bertone, ówczesnego sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, o przemyślenie tej decyzji. Krok niesłychany, niemniej bezskuteczny. Dlaczego? Zaważyły kościelne gry kadrowe w kraju? A może znajomości, relacje, jakie abp Głódź (dusza towarzystwa wobec ludzi równych sobie albo tych, którzy od niego nie zależą) zdołał nawiązać podczas wieloletniego pobytu w Rzymie?

Późniejsze informacje o tym, co się działo i dzieje w archidiecezji gdańskiej, też pozostawały bez echa. Ot, kolejny „pancerny” bohater, tyle że nie świata polityki. Raz jeden przeprosił – za to, że film braci Sekielskich o pedofilii duchownych skomentował słowami „nie oglądam byle czego”. I tak jak pancerność nowego prezesa NIK źle świadczy o rządzących, tak pancerność abp. Głódzia stawia w złym świetle Kościół.

Metropolita Gdański znany jest jako skuteczny administrator, który potrafi zadbać nie tylko o siebie, ale także o dobra doczesne Kościoła. A to, jak widać, jest dla tej instytucji ważniejsze niż jej autorytet moralny, niż piękne słowa i gesty wykonywane przez papieża Franciszka.

Kościół nie reaguje na własne zło

Ks. prof. Świeżyński mówił o tym, że biskup to dla księży ktoś taki jak dla rodziny ojciec. Odwołując się do tego porównania, można przyjąć, że diecezja gdańska ma przemocowego ojca. Współczesne społeczeństwo, nawet to nasze, bardzo katolickie, jakoś sobie radzi z przemocą w rodzinie. Czasem lepiej, czasem gorzej, ale reaguje. Gdy zwleka, zdarzają się dramaty, ze śmiercią włącznie. Kościół w Polsce (generalnie, nie licząc wyjątków) sprawia wrażenie niezdolnego do reakcji na zło w swoich szeregach. Ciekawe, ilu wiernych musi odpłynąć w siną dal, ile seminariów musi opustoszeć, żeby cokolwiek w tej materii się zmieniło.

PiS nie może się pogodzić z wynikiem wyborów i próbuje ukraść Senat.

Nie mogę wyjść z zadumy, patrząc na zadymę, którą robi PiS. Partia rządząca nie chce pogodzić się z senacką porażką. Przypomina mi to historię sprzed pięciu lat, kiedy po wyborach samorządowych PiS ustami Jarosława Kaczyńskiego zakrzyknął, że wybory zostały sfałszowane. W Radiu Maryja szef PiS powiedział: „Wybory zostały sfałszowane, a państwo, w którym fałszuje się wybory, nie jest państwem demokratycznym”. Dodał, że „widać to gołym okiem, tylko trzeba ustalić, kto to zrobił”.

Europosłowie popędzili na skargę do Brukseli, gdzie załamywali ręce nad demokracją w Polsce, wśród nich obecny minister prezydenta Andrzeja Dudy Krzysztof Szczerski i Zdzisław Krasnodębski. Z kolei nieoceniony Ryszard Czarnecki powiedział w 2014 r., że wybory w Polsce są coraz mniej transparentne i uczciwe.

Od tamtej pory minęło pięć lat, w tym cztery lata rządów PiS, w czasie których prokuratura znalazła się w ręku władzy i – jak widać – nie znaleziono złoczyńcy, który ośmielił się dać wielką wygraną PSL.

PiS tworzył nowe państwo przez cztery lata. Minister spraw wewnętrznych wybrał komisarzy wyborczych, jest nowa PKW. I co? I znowu ci sami ludzie nie wierzą w prawdziwość ogłoszonych wyników. Tym razem nie padło słowo o fałszowaniu, ale – jak mówi wicemarszałek Terlecki – „chcemy sprawdzić z ciekawości, no i warto przeliczyć te głosy”.

Zaspokajaniem ciekawości PiS ma się zająć nowo powołana Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Sędziowie będą się musieli pochylić nad sześcioma wnioskami PiS i trzema PO, z tym że we wnioskach PiS nie ma żadnych konkretów. Przykładem jest sprawa Stanisława Gawłowskiego, który 320 głosami pokonał konkurenta z PiS. We wniosku czytamy: „10 proc. głosów zostało uznanych za nieważne. Zaś w rzeczywistości powinny być uznane jako głosy poparcia dla kandydata KW PiS”. Dziwi mnie skromność wnioskodawcy – dlaczego tylko 10 proc. należy się PiS? A może 80 proc. się należy?

We wniosku jest również mowa o interesie społecznym, który nakazuje przeliczenie głosów, bo przecież w interesie społecznym jest, żeby Senat dalej był maszynką do głosowania, żeby jacyś zadymiarze nie utrudniali pracy PiS, bo – jak mówi w RMF marszałek Karczewski – z izby zadumy zrobią izbę zadymy.

Jak można podważać coś, co się wydarzyło? Jak można podważać fundamenty demokracji? Doszło do tego, że zastanawiamy się, czy sędziowie nowej izby będą uczciwi.

Panowie i panie, warto się pogodzić z porażką, a nie na siłę chcieć ukraść Senat.

Niezadowolony z wyniku wyborów PiS obawia się trudności w rządzeniu i przegranej w 2023 r. Dlatego zastanawia się, co zrobić, by władzy raz wziętej nie oddać.

Walka o przyszłość Polski nie została jednak na dłużej rozstrzygnięta – stwierdza we wstępniaku „Sieci”, trybuny nowogrodzkiej, Michał Karnowski. W publicystyce obozu dobrej zmiany czuć pewne rozczarowanie, współbrzmiące z tonem wypowiedzi wodza z wieczoru wyborczego. Począwszy od zdania: „Poważna część społeczeństwa uznała, że nie należy nas popierać, mimo ewidentnych osiągnięć”, po pełne goryczy zdanie: „Otrzymaliśmy dużo, ale zasługujemy na więcej”. Te cytaty z prezesa krążą po wielu tekstach w „Sieci”  i „Do Rzeczy” podsumowujących wybory.

Ocena wyborów dokonana przez publicystów dobrej zmiany sprowadza się do tego, co możemy zobaczyć na okładce „Sieci”. Główny tytuł to „Triumf i ostrzeżenie”, a podtytuł wyjaśnia, o co chodzi: „Rekordowe poparcie dla PiS i władza na kolejne cztery lata! Ale bitwa o Polskę nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Przed nami decydujące starcie o prezydenturę”.

Kaczyński był przekonany – jak wynika z analiz powyborczych publicystów obozu władzy – że zdobędzie co najmniej 45 proc., a tu nie dość, że to się nie udało, to i d’Hondt był w tych wyborach nieżyczliwy, i mandatów w Sejmie jest tylko 235 – a to nie daje możliwości PiS-owi wetowania decyzji ewentualnego prezydenta nie-Dudy. No i w dodatku opozycja odbiła Senat.

Te wybory miały być definitywnym dobiciem wroga i wzięciem całej puli, stąd nastrój nie jest triumfalistyczny. Wydaje się, że niedosyt w obozie zwycięzców powoduje, że po krótkim nasładzaniu się zdobytymi głosami (8 051 935) jego publicyści wypatrują nowych trudności, szukają błędów i proponują różne korekty, aby nie stracić prezydenckiego fotela. Oto przykłady.

Błędy przedwyborcze i wyborcze

„Brak było wystarczającej troski o tę otoczkę społeczną i gospodarczą, która buduje soft power każdej formacji. Już po roku widać było, że można grać na nosie na uczelniach, w szkołach, w kulturze w samorządach” (Michał Karnowski, „Sieci”).

Jedyne pozytywne przykłady budowania tej otoczki Karnowski znajduje w działaniach resortu Piotra Glińskiego i Zbigniewa Ziobry. To oznacza, że spustoszenia, czystki i marnacja publicznego grosza, która dokonywała się przez cztery lata w kulturze i sprawiedliwości, zasługuje na naśladownictwo w innych obszarach. To jest ten właściwy kierunek wskazany przez Karnowskiego. Złowrogo brzmi jego opinia: „jednego zrozumieć się nie da: finansowania z zasobów obozu władzy radykalnych, ewidentnych jego wrogów”. Czyli państwowa kasa ma być tylko dla swoich.

  • „Partia Jarosława Kaczyńskiego cierpi na problem, który narasta od lat. To zmniejszenie się medialno-polityczno-intelektualnej otuliny wokół tej partii – intelektualistów, liderów tweeterowej opinii, publicystów” (Piotr Semka, „Do Rzeczy”). Skąd się to bierze? Komentator widzi to m.in. w stosunku partii do mediów publicznych: „Sposób i obcesowość wpływania przez PiS na media publiczne zraziły do tej partii wiele autorytetów”.
  • „Nietrafionym pomysłem była zapowiedź tak znaczącego i szybkiego podniesienia płacy minimalnej – odstraszyło to od PiS szczególnie drobnych przedsiębiorców” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”).
  • „To nie pierwsza kampania, w której zapowiedzi dotyczące biznesu [podwyższenia płacy minimalnej] wpędzają PiS w kłopoty” (Jacek Karnowski, „Sieci”).
  • „W miarę upływu czasu można było odnieść wrażenie, że PiS traci swoją dawną ideową wyrazistość, że niechętnie bierze udział w wojnie cywilizacyjnej” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”).
  • Problemem kampanii PiS była „swego rodzaju rutyna, powtarzalność i formy, i treści przekazu w ostatnich tygodniach i dniach. (…) PiS wpadło w pułapkę kampanii dobrej, nawet bardzo dobrej, ale jednocześnie w jakiś sposób płaskiej, przewidywalnej. (…) przyniosła ona efekt w postaci znudzenia wyborców, także gorących sympatyków. Ile razy można bowiem wysłuchiwać tych samych przemówień” (Jacek Karnowski, „Sieci”).
  • „Najbardziej dotkliwe jest nadwerężenie PiS jako partii ludzi o czystych rękach” (Piotr Semka, „Do Rzeczy”). Publicysta wymienia: „zachowanie szefa KNF Marka Chrzanowskiego”, „zignorowano zarzuty o nieprawidłowościach w Polskiej Fundacji Narodowej”, „niewyjaśniona do końca sprawa używania systemu inwigilacji Pegasus” i „najgorsza dla prestiżu PiS afera szefa NIK Mariana Banasia”.

Efekty powyborcze

  • „Wybory wzmocniły, a nie osłabiły dwa sojusznicze ugrupowania Zjednoczonej Prawicy – Porozumienie Jarosława Gowina i Solidarną Polskę Zbigniewa Ziobry. (…) nie ułatwia to prezesowi Kaczyńskiemu zarządzania partią” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”).
  • Przegrana w Senacie: „Nie wiadomo, czy opozycji uda się z niego zrobić swoją twierdzę. Gdyby się tak stało, wojna polityczna się zaostrzy. Senat nie tylko będzie maksymalnie przeciągał prace legislacyjne (…) senatorowie zastosują wszelkie możliwe triki i kruczki, byle tylko utrudnić życie rządzącym” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”).
  • Trudniej w Sejmie: „Pojawiła się grupa radykalnych lewicowych posłów i posłanek (…) będą starali się wprowadzić »postępowe« rozwiązania ideologiczne i obyczajowe”. Ale też „pierwszy raz od lat PiS będzie musiało się zmierzyć z konkurencją po prawej stronie” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”).

Co robić dalej?

  • „Teraz PiS musi szybko ruszyć do przodu, pokazując, że mimo utraty Senatu – również być może tymczasowej – może nie tylko skutecznie rządzić, ale również zmieniać Polskę, także tam, gdzie napotka silny opór”(Sygnalista nadaje, „Sieci”). Ale Sygnalista nie wskazuje kierunku szybkiego marszu do przodu. Chyba że jest to zwycięstwo Dudy, bo pisze: „Jeśli prezydent wygra, to opozycję czeka marny los”.
  • „Dla dalszego rozwoju sytuacji politycznej kluczowe znaczenie będzie miała kampania prezydencka” (Paweł Lisicki, „Do Rzeczy”). „Teraz walka o prezydenturę stanie się walką o śmierć i życie – opozycyjny prezydent, mając poparcie większości senackiej, byłby dla niewielkiej większości sejmowej niezwykle groźnym przeciwnikiem”.
  • „W przyszłości tę właśnie dziedzinę [biznes] należy potraktować jako szczególnie niebezpieczną, wymagającą wyjątkowej staranności i precyzji” (Jacek Karnowski, „Sieci”).
  • „Co PiS chce zrobić ze swym oddziaływaniem na wielkie miasta?” (Piotr Semka, „Do Rzeczy”).

Jak zły omen wraca do PiS pytanie, czy skupiać się na małych miastach i wsi, czy też zmierzać ku centrum z powolnym zdobywaniem dużych miast jako bonusem.

  • „Przed PiS stoją teraz do wyboru trzy drogi. Pierwsza to kontynuacja tego, co w pierwszej kadencji: głębokich, ale najczęściej punktowych reform, duża ostrożność, pozostawienie całych obszarów w stanie nienaruszonym (…). Druga droga to reformy znacznie głębsze i szersze, przeprowadzane ze świadomością, że można się wywrócić nawet przed końcem kadencji. (…) Wreszcie opcja trzecia: polityka jeszcze spokojniejsza niż dotychczas, skupiona na łagodzeniu emocji i zamazywaniu najostrzejszych podziałów, zmierzająca faktycznie do pozyskania jakiegoś istotnego koalicjanta” (Jacek Karnowski, „Sieci”). Ale Karnowski ucieka od wskazania, która droga wydaje mu się najlepsza, pisze: „Wszystko dopiero przed nami”, co należy czytać, prezes nie podjął jeszcze decyzji.
  • „Przed Zjednoczoną Prawicą stoi wybór: albo dotychczasowymi metodami zapewni sobie poparcie na poziomie 9 mln głosów, co wydaje się bardzo trudne, albo utrzymując poparcie na poziomie ok. 8 mln głosów, stworzy możliwość zawarcia jakiejś koalicji, a co za tym idzie, doprowadzi do zburzenia jednolitego opozycyjnego frontu” (Stanisław Janecki, „Sieci”). Komentator rozwija tę myśl: „Realnie istnieje jakaś możliwość współpracy z PSL oraz Konfederacją, gdyż nie ma tu wyraźnych podziałów ani w kwestiach ideowych, ani dotyczących modelu funkcjonowania państwa”. Dodatkowo wzmacnia to „tajemną wiedzą” z Nowogrodzkiej: w kierownictwie Zjednoczonej Prawicy „całkiem poważnie jest też analizowana kwestia posiadania partnera po opozycyjnej stronie, nawet gdyby nie było konieczności podzielenia się z nim władzą przed wyborami parlamentarnymi w 2023 r.”.

„Dobra zmiana” zaostrzy kurs?

Te analizy pokazują, że lęk przed utratą władzy kieruje myśleniem taktycznym i strategicznym PiS. Stąd nadzieja na odzyskanie Senatu – jeśli nie od razu, to za jakiś czas – i jawne deklaracje polityków i publicystów obozu władzy, że może uda się przeciągnąć jednego czy dwóch senatorów na swoją stronę. Stąd składane protesty wyborcze, bo a nuż się gdzieś uda. Stąd wreszcie natychmiastowy remanent powyborczy, aby naprawić błędy i znaleźć pomysł nie tylko na kampanię prezydencką, ale też strategię na wybory 2023.

„Dobrozmianowi” publicyści już szukają nowego paliwa wyborczego: „Dla rządzącego obozu wydaje się całkiem jasne, że dotychczasowa polityka socjalna (wielomiliardowe transfery) praktycznie wyczerpała swoje możliwości. To, co rozpoczęto, musi być zrealizowane, ale poza polskim modelem państwa dobrobytu powinien być jeszcze tworzony i wzmacniany ideowy kościec tego państwa w ogóle” – pisze w „Sieciach” Stanisław Janecki. I wskazuje kierunek działań, przywołując wypowiedź Patryka Jakiego, który postawił parę dni po wyborach twarde pytanie: „Dlaczego mimo obiektywnych sukcesów (…) dalej większość osób wybiera partie opozycyjne? A wzmocniona lewica wraca do Sejmu?”. Jaki zna odpowiedź, dostrzega tego przyczynę w wartościach III RP, które trzeba wykarczować: „nie sięgamy do fundamentów III RP, np. tego, że trwa proces wrogiej socjalizacji społeczeństwa – zamiany flagi biało-czerwonej na »tęczową«, społeczeństwa wolnościowo-konserwatywnego na lewackie”.

A więc kierunek rządzenia, który ma wzmocnić władzę, to wypalenie „wrogiej socjalizacji”. Gdy to czytam, to ciarki chodzą mi po plecach, bo już widzę tę świętą wojnę prowadzoną przez państwo PiS.

Dlatego najwyższy czas, by opozycja przetrawiła swoje błędy i bez krwawych rozliczeń wypracowała swoją długotrwałą strategię działania w obronie państwa prawa i społeczeństwa obywatelskiego. Ale dziś najważniejsze są wybory prezydenckie i porozumienie sił demokratycznych w sprawie mocnego kandydata. Bez tego zwycięstwa trudno będzie zatrzymać pisowski czołg – z powiewającą biało-czerwoną flagą – rozjeżdżający „wrogo zsocjalizowane społeczeństwo”.

Drżyj młodzieży, bo PiS z Kościołem tak was wyedukują seksualnie, że… klękajcie narody.

W dzisiejszej Polsce nie można się nudzić. Afera goni aferę. Prezes PiS nie będzie rozliczony za kopertę z łapówką, współpracownicy Banasia zamieszani w VAT-owską mafię, „rozlatany” Kuchciński, KNF pod lupą, zadłużenie, deficyt, ale… to wszystko nic.

Tematem numer jeden jest seks, a konkretnie to, co z tym seksem wyprawia partia rządząca i wspomagający ją Kościół. W ramach walki z pedofilią rządzący wraz z panami w sukienkach chcą przejąć całkowicie pieczę nad edukacją seksualną dzieci i młodzieży, by chronić niewinne dusze i wbić im do głowy, że seks nie ma być przyjemnością, ale służyć tylko prokreacji i być podwaliną rodziny, w której tatuś to władca, a mamusia ma zasuwać, by tatusiowi dogodzić.

Warto więc przyjrzeć się, jak za kilka lat młodzi ludzie będą wyedukowani seksualnie, z jaką wiedzą wkroczą w dorosłe życie.

Po pierwsze – seks. Uczeń ma wiedzieć, że „seks jest zły, bo nie rozwija człowieka, nie przynosi dobra, nie daje bliskości z drugą osobą. Seks powinien dotyczyć małżeństw. Łączyć się z miłością”. Mało tego, jeśli człowiek za bardzo skupia się na swojej cielesności to łatwo nim manipulować. Należy więc walczyć z tą nieszczęsną seksualnością, bo tu chodzi o przyszłość naszej cywilizacji (konia z rzędem temu, kto wyjaśni, co miał na myśli prezes Kaczyński, wrzucając taki tekst). Ten, kto myśli o seksie i obraca się w „brudach erotycznych” to idiota i matołek. Każdy, komu zamarzy się odrobina seksu musi wiedzieć, że „rozkosz erotyczna trwa krótko, lecz wprowadza nerwy w stan wysokiego napięcia, wskutek czego organizm wyczerpuje się szybko, a gruntownie. Przede wszystkim zużywa się rdzeń pacierzowy, najbardziej zainteresowany w przeżyciach erotycznych, wiotczeją mięśnie, umysł traci swą świeżość”. No i najważniejsze. Dziecko ma się uczyć ku chwale wodza i partii, a nie demoralizować się jakimś seksem. Fujjjj…

Po drugie – swoboda seksualna. Absolutnie nie wolno rozpoczynać współżycia zbyt wcześnie, to znaczy przed ślubem. To nic innego jak narażanie się na „negatywne skutki psychiczne i fizyczne, od rozczarowania, zawodu przez uzależniania, antykoncepcję (!) i aborcję po załamanie psychiczne, korzystanie z pomocy społecznej, niemożność stworzenia rodziny i zaburzone odróżnianie dobra od zła”. Jak twierdzi Władysław B. Skrzydlewski, u mężczyzny, który ulega żądzom, rozwija się niezaspokojenie, zanika ofiarność i drastycznie wzrasta egoizm, a rozwiązłe kobiety doznają wstrząsu i tracą zdolność oddania się całkowicie ukochanemu mężczyźnie, rozumienia innych oraz chęci pełnienia roli opiekuńczych, do których z racji płci są zobowiązane. W jednym z podręczników religii do klasy VII („Błogosławieni, którzy szukają Jezusa”) znajduje się niezwykle sugestywny przekaz, co się dzieje z młodym człowiekiem, gdy seks mu w głowie zakręci. Trzynastolatkowie dowiadują się z biblijnego cytatu, że „Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa. Jeśli więc prawe oko twe jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła”. Nie ma co, aż strach się bać.

Po trzecie – antykoncepcja, która jest złem sama w sobie. Prowadzi ona do depresji, chorób wątroby, nadmiernego owłosienia, nowotworów złośliwych, wylewów krwi, choroby wieńcowej, zawałów serca i nawet zgonów. Prezerwatywy nic nie dają, bo mają tzw. mikropory, przez które plemniki z łatwością się przedostają, podobnie jak i choroby zakaźne. Dziateczki muszą zapamiętać, że antykoncepcja prowadzi do aborcji, a to nic innego jak zwykłe morderstwo milionów wręcz tycich maluszków. Uczniowie muszą też wiedzieć, że jedynym dobrym i skutecznym środkiem antykoncepcyjnym jest metoda naturalna – objawowo-termiczna Rötzera.

Po czwarte – zapamiętanie, jaka jest rola dziewczynek, a jaka chłopców w dorosłym życiu. Od najmłodszych lat trzeba wbić dzieciaczkom do głów, że różnica miedzy kobietą i mężczyzną polega na tym, iż faceci umieją oddzielić myślenie od emocji, a kobiety nie. Tak więc dziewczynki nie muszą być mądre. Wystarczy, że są ładne. Jeśli wydarzy się coś, co można nazwać molestowaniem, a nawet gwałtem, to jest to wina właśnie dziewczynek, bo prowokują ubiorem i zachowaniem chłopców, którym czasami jest trudno zapanować nad pożądaniem bliźniej swojej i… nieszczęście gotowe. Dziewczynki muszą pamiętać, że ich rolą jest przede wszystkim rodzić. Jak tłumaczył ksiądz Marcin Różański w audycji w Radiu Maryja pt. „Jak być dobrą żoną w sypialni”, mają rodzić z uśmiechem, bo każde dziecko to dar boży. Mają też podporządkować się mężowi, a gdy ten dopuści się na niej gwałtu, to trzeba to zaakceptować, bo przecież „nie może on być przez żonę traktowany jak oprawca, gdyż powinnością kobiety jest udostępnianie swojego ciała mężczyźnie”. Oczywiście, kobieta może powiedzieć mężowi, że dzisiaj nie ma ochoty na seks, ale to będzie oznaczać, że „jest egoistką i myśli o własnym dyskomforcie, zamiast o potrzebach małżonka”.

Tak drodzy Państwo. To nie konfabulacja z mojej strony, ale fakty. Tak prezes ze swoimi kumplami z partii i Kościoła widzi edukację seksualną w szkołach. Edukację, która ma cofnąć dzieciaki w mroczne czasy średniowiecza, stojącą w całkowitej sprzeczności nie tylko z nauką XXI wieku, ale i z zupełnie inną rolą kobiet we współczesnym świecie. Kobiet, które kształcą się, pracują zawodowo, są coraz bardziej aktywną częścią życia publicznego. Jak widać, marzeniem sfrustrowanych facetów, niezaspokojonych seksualnie, jest sprowadzenie ich do roli darmowych gospodyń domowych, biegnących na każde skinienie swego pana i władcy.

Mało tego, ci szaleni panowie, wspierani przez nieliczne grono pań, mających wielki problem z oceną rzeczywistości, zapragnęli, by polska młodzież rosła w duchu czystości, takiej w ich rozumieniu, by ze wstrętem odwracała się od własnego ciała, była znerwicowana, depresyjna i pełna poczucia winy, jeśli tylko nieopatrznie uległaby tej strasznej „żądzy”, jaką jest seks. Młodzież bojąca się dotyku, odrzucająca wszelkie przejawy zbytniego zbliżenia. Młodzież rodząca gdzieś w krzakach niechciane dzieci, wyśmiewana i szykanowana z powodu przypadkowej ciąży. Młodzież popełniająca samobójstwa, przerażona tym, co się zadziało, próbująca na własną rękę usunąć owoc miłości fizycznej. Młodzież okaleczoną emocjonalnie przez te wbijane jej do głowy bzdury.

Jestem ciekawa, dlaczego prezes i całą reszta są głusi na słowa papieża Franciszka, który tak pięknie mówi, że „seks jest darem od Boga, nie potworem, miłość jest darem od Boga. Inną kwestią jest to, że niektórzy używają go, by zarabiać pieniądze i wykorzystywać innych. Ale musimy zapewnić rzeczową, nienacechowaną ideologicznie edukację seksualną. (…) Trzeba nauczać o seksie jako o darze od Boga. Wychowywać to nauczać tak, by wyciągać z ludzi to, co w nich najlepsze i po drodze im pomagać” i jednocześnie zwraca uwagę na dobór odpowiednich podręczników do edukacji seksualnej, bo przecież „są rzeczy, które pomagają dojrzeć, ale też takie, które szkodzą”?

Morawiecki, certyfikowany kłamca, w sprawie odzyskania tupolewa, w której nic nie zrobił

9 Maj

Jarosław Kaczyński jest wewnętrznie zdruzgotany śmiercią przyjaciółki, brata, matki i myślę, że poczucie proporcji  i rzeczywistości jest u niego zachwiane. Bardzo mu współczuję, ale myślę, że wewnętrzna tragedia nie usprawiedliwia niszczenia wszystkiego wokół siebie – ocenia prof. Jadwiga Staniszkis, socjolog. – Moim zdaniem prawdziwa wiara to przede wszystkim szacunek do drugiego człowieka, a robienie z jakichś zmitologizowanych założeń czy symboli, jak tęcza, czegoś tak zasadniczego jest czymś absurdalnym i pokazuje tak naprawdę wewnętrzną pustkę pisiaków – mówi o zatrzymaniu Elżbiety Podleśnej

JUSTYNA KOĆ: Czy zatrzymanie nad ranem Elżbiety Podleśnej za rozwieszenie plakatów z wizerunkiem Matki Boskiej z aureolą w kolorach tęczy nie jest nadgorliwością władzy?

JADWIGA STANISZKIS: To było absurdalne. Sama byłam niejeden raz aresztowana o 6 rano w czasach komuny i wiem, co się wtedy czuje. Nie widzę żadnej złej woli w tej tęczowej aureoli Matki Boskiej, nie widzę tu też profanacji. Dla mnie wyobrażenie takiej aureoli może nie jest do końca prawidłowe, ale oddaje na pewno silne uczucia. To zostało na wyrost skojarzone z seksualnymi odmiennościami jako symbol homoseksualizmu i LGBT, ale dla mnie to jest absurdalne.

Część osób z obozu władzy tłumaczy, że zostały obrażone ich uczucia religijne.
Ja tego nie rozumiem, może dlatego, że jestem bardziej odporna, bo mam swoje lata, przeżyłam komunizm i

trudno poczuć mi się wewnętrznie obrażoną przez coś takiego. Pewnie też dlatego, że sama wielokrotnie byłam obrażana.

Moim zdaniem prawdziwa wiara to przede wszystkim szacunek do drugiego człowieka, a robienie z jakichś zmitologizowanych założeń czy symboli, jak tęcza, czegoś tak zasadniczego jest czymś absurdalnym i pokazuje tak naprawdę wewnętrzną pustkę pisiaków.

Czy ta nadgorliwość policji i szefa MSWiA może być pokłosiem wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego, że „kto podnosi rękę na Kościół, ten podnosi rękę na Polskę”?
Jarosław Kaczyński jest wewnętrznie zdruzgotany śmiercią przyjaciółki, brata, matki i myślę, że poczucie proporcji  i rzeczywistości jest u niego zachwiane. Bardzo mu współczuję, ale myślę, że wewnętrzna tragedia nie usprawiedliwia niszczenia wszystkiego wokół siebie.

On ciągle żyje w przekonaniu, że śmierć jego brata była czyjąś winą. To bardzo niebezpieczne, gdy osoba z kręgów władzy żyje w takim przeświadczeniu, bo to potem rodzi takie absurdalne słowa i zachowania.

Jak ocenia pani wystąpienie Donalda Tuska na UW?
Nie słuchałam go w całości, ale z tego, co widziałam na początku, to wystąpienie nie było uniwersyteckim wykładem. Sama pracowałam na UW i uważam, że wystąpienia w Auditorium Maximum powinny być raczej naukowe. Osobiście nie spodziewałam się, że ogłosi swój start w wyborach prezydenckich, chociaż myślę, że w nich wystartuje.

Jak ocenia pani słowa Jarosława Kaczyńskiego o reparacjach wojennych od Niemiec? To powrót do ostrej kampanijnej retoryki?
Nie wiem, jak to wygląda ze strony prawnej, czy w ogóle ubieganie się o takie reparacje byłoby możliwe. Oczywiście jest to szukanie na oślep jakichś argumentów, które miałyby sprzyjać kolejnemu zwycięstwu PiS-u.

Prawdą jest, że Polska była kompletnie zniszczona po wojnie. Ja pamiętam tamte czasy, bo urodziłam się w 1942 roku. Po wojnie zamieszkaliśmy w Gdańsku i pamiętam to morze ruin, natomiast nie wiem, czy w tym momencie sięganie po takie argumenty jest właściwe. Rozumiem, że

w kampanii wyborczej partie odwołują się do różnych spraw, a czasem próbują grać na najniższych instynktach.

To świadczy o tym, że kampania weszła w decydującą fazę?
Myślę, że ta kampania i wybory majowe to taka próba generalna, ale oczywiście widać ten moment wtłaczania argumentów wspierających własną stronę. Dla mnie to już jest męczące, bo w dużej części to powtarzanie starych banałów. Tymczasem sytuacja globalna jest tak skomplikowana, podobnie jak sytuacja Polski, że dobrze by było, gdyby w kampanii mówiono innym językiem i o innych sprawach.

Te ogromne środki, które przez rząd są rozdawane i wydawane, powinny zostać przeniesione na edukację i inwestycje, żeby tworzyć nowe miejsca pracy w nowych technologiach, podnieść poziom społeczeństwa. Tymczasem mamy powtórkę z tego, co już było, a kampanią rządzą indywidualne ambicje. Ci, którzy już są na stanowiskach, mówią o pieniądzach, które zarabia się w Parlamencie Europejskim, zamiast o sprawach, które są istotne. Dla mnie to żenujące.

Za nami kolejny dzień matur. Decyzja o zawieszeniu strajku przez nauczycieli była słuszna?
Myślę, że ze względu na uczniów i maturę to była dobra decyzja. Inaczej uczniowie straciliby cały rok. Moim zdaniem nauczyciele są jednym z najbardziej odpowiedzialnych środowisk i zawodów i pokazali, że rozumieją interesy swoich uczniów, a także, że są gotowi je realizować nawet kosztem własnych potrzeb.

Co do postawy rządu Morawieckiego, to uważam ją po prostu za nieprzyzwoitą.

Rząd PiS-u przy ich pięknych hasłach wyborczych i jednocześnie brutalnej polityce, którą prowadzi wobec takich środowisk jak nauczycielskie, jest nie do przyjęcia. A pamiętajmy, że to przecież nie tylko nauczyciele zostali w ten sposób potraktowani. Przyznam, że już nie mam siły angażować się w kolejną walkę, ale to, co się dzieje, jest poniżej jakiejkolwiek normy.

Sama brałam udział w strajku w Stoczni i pamiętam, jak to wyglądało, pamiętam też strach i poczucie zagrożenia, ryzyka w imię wolności i godności. Myślę, że ludzie nie rozumieją do końca, o co chodzi nauczycielom, i myślą, że chodzi tylko o kwestie finansowe. Nauczyciele też sami nie wytłumaczyli dokładnie, o co im chodzi w tym strajku, mówiono tylko o podwyżkach, pensum itd., a to błąd. Powinni mówić więcej o poziomie edukacji i w ogóle o kwestii nauczania jako głównej szansy Polski, która jest kluczowa dla przyszłości.

Czy protest, który rozpocznie się na nowo we wrześniu, może być kłopotem dla PiS-u w kontekście jesiennych wyborów? Teraz obeszło się praktycznie bez konsekwencji dla rządzących.
To może być problem, szczególnie jeżeli nauczyciele przedstawią ogólną diagnozę, jakie są perspektywy Polski i jak ważna jest edukacja. Także jak ciężka jest ich praca, bo przecież lekcje to jedno, a przygotowywanie się w domu do nich to drugie tyle.

To też jest rola mediów, które sprowadziły w dużej mierze ten strajk do kwestii płacowych.

Szczególnie w mediach publicznych nauczyciele byli przedstawiani jako nieroby, którzy mają dwa miesiące wakacji.
Ja sama, gdy została wyrzucona w 1968 roku z Uniwersytetu, pracowałam przez jakiś czas w liceum pielęgniarskim na warszawskim Solcu nad Wisłą i pamiętam, że był to nawet większy wysiłek, niż wyspecjalizowane wykłady na wydziale socjologii, gdzie wcześniej pracowałam. Praca nauczyciela jest naprawdę bardzo ciężka i ludzie tego nie doceniają.

„Wszyscy pójdziecie do pierdla” – tymi słowami artysta zwrócił się do kilkunastotysięcznej widowni festiwalowej zapowiadając swój utwór. „Ja go zanucę, a Wy go zaśpiewajcie” – powiedział artysta.

Kilkanaście tysięcy gardeł poniosło pieśń żwawo, rześko i melodyjnie. Był rok 1993, festiwal w Jarocinie, artystą był Paweł Kukiz wówczas z zespołem Piersi, a utwór nosił tytuł „ZChN zbliża się”. Wstęp Pawła nie był od czapy, tylko miał swój sens. Otóż Paweł wraz ze swoim zespołem otrzymał zakaz wykonywania publicznie tego utworu. Wystąpili z tym do sądu Posłowie ZChN – i taki wyrok zapadł. Kuriozalny dla mnie i dla wielu artystów. Zapachniało powrotem cenzury. Nikt nie wiedział, czym to się może w tamtym czasie skończyć. Zespół pozwalał więc sobie na takie wybiegi, a nawet szedł dalej i w moim programie „Róbta, co chceta” o tym zakazie mówił przebrany w stroje pożyczone z zakładu karnego.

Dla młodych czytelników wyjaśnienie – ZChN to skrót nazwy partii – Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, a piosenka, mówiąc najkrócej, opowiada o przygodach księdza proboszcza objeżdżającego swoich wiernych po kolędzie. Śpiewana była na melodię tradycyjnej pieśni kościelnej i istotnie, publiczność nie miała trudności aby ją zanucić, a tym bardziej zaśpiewać. W tamtym czasie piosenka była mega popularna, czego dowodem było wykonanie przez publiczność w Jarocinie. Nie był to jedyny przypadek, kiedy posłowie partii ZChN publicznie, czyli na sali Sejmu RP, podejmowali temat cenzurowania dokonań artystów, którzy – jak wiemy – w systemie demokratycznym i wolnościowym uwielbiają wszelkiego rodzaju prowokacje i wyzwania. Ze swojej natury chcą pobudzać, budzić emocje, a czasem chcą gorszyć, prowokować, bulwersować, a granica między profanacją a obrazą bywa bardzo cienka. Istotą takiej sztuki jest to, że jest to artysta i jego dzieło, którego odbiór to nasza wolna wola – możemy nie brać go pod uwagę, nie oglądać, nie korzystać z tego przekazu. Można zamknąć książkę, wyłączyć telewizor, nie iść do kina, nie patrzeć, nie słuchać.

Dzieło Pani Elżbiety Podleśnej, czyli nadrukowany na kartce papieru wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej z aureolą w formie kolorowej tęczy, jest fantastycznym przykładem przekazu artystycznego. Jest to dalszy ciąg podobnych dzieł, jakie powstawały na przestrzeni wieków, motywowanych treściami religijnymi. Zachwycająca tęcza w „Sądzie Ostatecznym” Memlinga była dla mnie, urodzonego w Gdańsku i oglądającego ten obraz w Kościele Mariackim, nieprawdopodobnym przeżyciem. Sama istota tęczy, którą od dziecka kojarzę ze słodyczami i najpiękniejszymi ilustracjami z dziecinnych lektur, to absolutna doskonałość, której zasad uczyli mnie moi nauczyciele wychowania plastycznego w szkole podstawowej.

Z jakim zdziwieniem wiele, wiele lat temu zauważyłem, że znana mojemu pokoleniu, a założona jeszcze przed wojną, Spółdzielnia Spożywców Społem jako swój znak firmowy ma kolory tęczy! Wizerunek Matki Boskiej z tęczą, w którym to wizerunku artysta nie dodał żadnej nazwy, żadnego znaku, żadnej dodatkowej legendy, jak to czytać i interpretować, jest esencją kultury sztuki, która otwiera nam nieprawdopodobną ilość ścieżek dla własnego rozumienia przekazu. Obraz „Jan Sobieski pod Wiedniem” Jana Matejki znajdujący się w Muzeum Watykańskim czytamy i jednoznacznie, i jednokierunkowo. Nota bene – tu także występuje tęcza! Od lewa do prawa. Najlepsze dzieła to te, które nie próbują stawiać kropki nad „i”. I z takim dziełem mamy tu do czynienia. Dziełem, które – moim zdaniem – także pozwala na interpretacje związane z mówieniem o obrazie katolicyzmu. Dla mnie dzieło to mówi o nieskończonej miłości do Świata Bożego, który roztacza się pod naszym niebem.

Za to z pewnością to dzieło Elżbiety Podleśnej nie może być wytłumaczeniem do pukania do drzwi artysty o 6 rano, aby zabrać na przesłuchanie celem postawienia jakichś zarzutów. Nigdy, nigdy, przenigdy takie zdarzenie nie będzie miało żadnego sensowego uzasadnienia, więc abstrahując od oceny artystycznej dzieła, o której w wolnym kraju możemy debatować – nie możemy zgadzać się na takie zachowania polskiej policji. Zwłaszcza my, artyści, twórcy, dziennikarze, bo 6 rano to nie pora, aby w sprawie sztuki budziło nas policyjne pukanie.

Dziękuję wszystkim artystom, którzy wspierają nasze fundacyjne działania. Dziękuję wszystkim artystom, którzy będą z nami na Najpiękniejszym Festiwalu Świata, gdzie sztuka nie ma granic, gdzie w atmosferze dyskusji, tolerancji i wzajemnego poszanowania spotykamy się z ogromną ilością artystycznych przeżyć. Na końcu powodują one, że w naszych sercach rodzi się nie tylko znajomość, ale także przyjaźń do sztuki, która nie musi być akceptowana, ale która musi być wolna!

 

Największy problem z szumem wokół Leszka Jażdżewskiego polega na tym, że on nic szczególnego nie powiedział. Nie była to wypowiedź ani obraźliwa, ani cyniczna, ani oszczercza, ani kłamliwa. A takich jest przecież mnóstwo.

Reakcja na jego mowę pokazuje jak daleko zaszła nasza autocenzura i strach przed wolną myślą, w jak bardzo nienormalnych czasach żyjemy: gdzie zwykła szczerość jest skandalem a uczciwość intelektualna – aktem heroizmu.

Jeszcze rozumiem potępienie Schetyny, który jest politykiem strachliwym i bez wyobraźni (obecnie potwornie boi się utracić kościółkowy PSL) ale zachowanie Moniki Olejnik, która pokornieje przy Bieleniu, zachwyca się Giertychem i atakuje (jak przekupa) Jażdżewskiego – jest absolutnym skandalem. Nie pamiętam jej tak agresywnej przy bonzach PiSu. Może pora by zmieniła stację? W ekipie Kurskiego z pewnością nie musiała by zapraszać młodych intelektualistów…

>>>

W ogóle coś się niedobrego dzieje ze stacją TVN, płynie w kierunku Polsatu a Polsat już się wita z gąską to znaczy z kaczką. Źle się dzieje!.

Eksperci Edukacyjnego Laboratorium Mediów Społecznościowych z Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie sporządzili raport o TVP w 2017 r. Przeanalizowali m.in. programy informacyjne z dni 10-16 lutego 2017. Dokument zamówiła Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, za co zapłaciła 79,5 tys. zł – informuje Gazeta Wyborcza i podaje, że przez półtora roku     odmawiała dziennikowi dostępu do tego dokumentu.

Choć to niezgodne z literą prawa, trudno się temu dziwić. Raport, mówi bowiem wręcz: „Kiedy ogląda się telewizję publiczną, można odnieść wrażenie, że Polska to kraj monopartyjny”- ujawnia Gazeta Wyborcza.

„Zbyt jednostronne informacje polityczne i gospodarcze, brak krytycznego podejścia do prezentowanych treści, brak pluralizmu i bezstronności” – to zarzuty wobec „Wiadomości” TVP nadawanych o godz. 19.30.

Naukowcy zwracają uwagę na pojawiające się materiały „o charakterze propagandowym – wychwalające sukcesy rządu”, a także „przewagę setek wypowiedzi dziennikarzy oraz publicystów kojarzonych z opcją rządzącą czy prawicą”.

Jak czytamy w „Wyborczej”, wśród walorów „Wiadomości” wymieniono m.in. aktualne informacje, większość materiałów własnych czy dobre tempo audycji i poprawny język. Oceniając warsztat poszczególnych dziennikarzy zaznaczają, że np. Michał Adamczyk „od czasu do czasu za mocno akcentuje niektóre słowa, szczególnie w materiałach krytykujących opozycję”, a Danuta Holecka używa „pojedynczych zwrotów nacechowanych i wartościujących”

Tak samo źle wypada w raporcie naukowców „Teleexpress”, w którym autorzy dostrzegli „miażdżącą przewagę jednej opcji politycznej – partii rządzącej PiS”.

Eliza Michalik w państwie w PiSdoo. Akt Odnowy Rzeczpospolitej (4). Polowanie na Tuska (7)

21 Gru

„Nie zniweczycie filmikiem efektów kilkuletniego łamania prawa, konstytucji, podważania wiarygodności UE, promowania skrajnie prorosyjskich polityków, jak Macierewicz i osłabiania bezpieczeństwa Polski” – napisała na Twitterze – Eliza Michalik, pod najnowszym spotem PFN mającym promować Polskę.

Fundacja się wykosztowała i zaangażowała do krótkiego i bardzo ckliwego filmiku słynnego aktora Jeana Reno.

Rzecz o Bożym Narodzeniu: widzimy dziewczynkę, która wraz z mamą odwiedza swojego dziadka. W jego postać wciela się właśnie Reno, który opowiada wnuczce o Świętach Bożego Narodzenia w Polsce. Jest słodko, ciepło i nastrojowo, jak nie w PiS–owskiej Polsce.

Co do powiedzenia na przywracające do rzeczywistości słowa dziennikarki ma niejaki  Filip Rdesiński, szef PFN?

Musiał mieć bardzo mało do powiedzenia: „Eliza, zjedz snickersa”- napisał głupawo na Twitterze.

Dziennikarka zapytała więc Rdesińskiego ze zdziwieniem: „państwowym urzędnikom wolno/wypada tak rozmawiać z dziennikarzami?”

Ta wymiana zdań zapoczątkowała gorącą dyskusję.

Jako jeden z pierwszych głos zabrał naczelny tygodnika „Newsweek”- Tomasz Lis. „Państwowym nie. Ale to są partyjni, którym w państwie PIS wolno wszystko” – napisał rzeczowo.

Był to kamyk który poruszył lawinę. Ktoś, nawiązując do wątpliwej elegancji odzywki Rdesińskiego wypomniał mu „grzeszki” z przeszłości: przypomniał, jak będąc dwukrotnie prezesem Radia Merkury w Poznaniu, każdorazowo zostawiał spółkę w opłakanym stanie finansowym. Za pierwszym razem został z hukiem odwołany przez KRRiTV.

Zasłużenie „dołożył” mu również dziennikarz Przemysław Szubartowicz, pisząc: Pamiętam Rdesińskiego z programu Hejke i Lisiewicza w TV Republika. Pięknie szczuli. Po takiej szkole manier niczego innego bym się nie spodziewał.

Platforma Obywatelska opracowała „Akt Odnowy Rzeczpospolitej”. W zamierzeniu ma być to pakiet ustaw, które pomogą przywrócić w Polsce praworządność, gdy jesienią uda się pokonać PiS w wyborach parlamentarnych. Szczegóły poznamy w trakcie kampanii wyborczej, bo prace nad ustawami wciąż trwają. Projekt zawiera siedem punktów. Dotyczą one  wzmocnienia praw samorządów, odbudowy niezależnych mediów publicznych i służby cywilnej.

Więcej >>>

„Tłumacze nigdy nie powinni być wzywani do składania zeznań w sprawie rozmów, które tłumaczyli. Poufność i obowiązek zachowania tajemnicy stanowią fundamentalne wartości w pracy tłumaczy ustnych na całym świecie” – napisano w oświadczeniu Międzynarodowego Stowarzyszenia Tłumaczy Konferencyjnych. To akt solidarności z tłumaczką Magdą Fitas-Dukaczewską, którą prokuratura chce przesłuchać w sprawie tzw. zdrady dyplomatycznej byłego premiera Donalda Tuska. Więcej na ten temat we wpisie: „Polowanie na Tuska”.

Więcej >>>

Kaczyzm, czyli stalinizm. Akt Odnowy Rzeczpospolitej (3). Polowanie na Tuska (6)

21 Gru

Pan minister Zieliński nie będzie miał wesołych i spokojnych świat. Może trochę nie w porę, ale policjanci z Zakopanego odważyli się ujawnić nieprawidłowości, po tym jak zrobili to ich koledzy z Podlasia. Tyle tylko, że ich skala wprawia w dużo większe zakłopotanie.

Wirtualna Polska dotarła do listów zakopiańskich funkcjonariuszy, w których o licznych nieprawidłowościach informują wiceministra a także Komendanta Głównego Policji Jarosława Szymczyka. Mówią w nich o fałszowaniu dokumentacji, mobbingu, a nawet przestępstwach na tle seksualnym.

Policjanci, ponoć od wielu miesięcy proszą o interwencję odpowiedzialnego za policję polityka PiS. „Od końca 2015 roku do chwili obecnej, tj. do dnia 1-5 listopada 2018 roku, skierowaliśmy kilka pism, ale jak na razie nikt nam nie pomógł, a patologia ma się bardzo dobrze w naszej jednostce policji” – piszą zdesperowani.

Pewna sprawa dotyczy samochodu należącego do jednego z przełożonych. Auto miało spłonąć we wrześniu. Funkcjonariusze twierdzą, że podpalił je mąż sekretarki funkcjonariusza. Policjantka, która przybyła na miejsce zdarzenia, miała stwierdzić, że doszło do samozapłonu. „Sfałszowano dokumentację procesową na miejscu zdarzenia w taki sposób, aby poszkodowany bez żadnego problemu otrzymał pieniądze z ubezpieczenia pojazdu” – alarmują policjanci.

Komendant Główny Policji był informowany też o przemocy, jaką stosują funkcjonariusze. Ponoć jeden z zatrzymanych miał mieć przykładaną do głowy naładowaną broń. „To miała być „dobra zmiana”, a jest gehenna policyjna – napisali funkcjonariusze. Obawiają się tragedii…

Na dodatek sygnalizują, że każdy funkcjonariusz, który w jednostce sprzeciwia się nieprawidłowościom, jest zastraszany: „Kto nie jest w opcji wymienionych, jest gnębiony psychicznie, straszony dyscyplinarką i wydaleniem z policji.

Oficjalnie boimy się zgłosić te nadużycia do prokuratury, bo obawiamy się zemsty przełożonych” – piszą funkcjonariusze.

Żalą się, że przełożeni wyzywają ich, używając sformułowań typu: „pier…ne debile i nieroby”. Dwóm przełożonym zarzucają dopuszczenie się przestępstw na tle seksualnym. Policjanci zwracają uwagę, że dokumentacja jest fałszowana nawet w sprawie egzaminów sprawnościowych. I dają konkretny przykład: „Od 15 lat nie jest w stanie zdać WF” –  piszą o jednym z policjantów  i dodają: „mierzy ok. 163 cm, a waży ponad 130 kg. Nie potrafi wykonać skłonu w przód, a policjanci prowadzący egzaminy fałszują dokumentację”.

Wiele wskazuje na to, że jeszcze w styczniu radio Zet wraz z całą grupą Eurozet – której jest składową – znajdzie  się rękach prawicowej  spółki Fratria. Jak informują Wirtualne Media wydawca m.in. tygodnika „Sieci” i portalu „wPolityce.pl” „na zagospodarowanie” ma otrzymać 51 mln euro kredytu od banku Pekao SA . I z pewnością otrzyma, bo choć przy stole negocjacyjnym wciąż zasiadać mają również inne spółki, to jak ustaliły WM – we  Fratrii udziały ma  m.in. Jacek Karnowski oraz senator PiS Grzegorz Bierecki. A to może mówić samo za siebie.

„Oferty formalnie są teraz kompletowane, wraz z potwierdzeniem finansowania. Będą ponownie analizowane przez  właściciela Eurozetu spółkę Czech Media Invest”  – powiedział WM jeden z informatorów.

Możliwość  przejęcia Eurozetu przez Fratrię z takim scenariuszem finansowym budzi jednak spore oburzenie i sprzeciw postronnych obserwatorów oraz internautów. Jak pokazują dane liczbowe – słuchalność radia Zet dość gwałtownie spada, więc pytają na jakiej podstawie bank udziela promesy kredytowej firemce o tak nikłych obrotach?

I sami z kpiną odpowiadają pod artykułem WM :  „odpowiedź jest prosta: to postrzeczywistość pisowska, w której 1 to więcej niż 27, a zatem 3 mln zysku Fratrii to znacznie więcej niż obiecany kredyt. Sugerują, iż kredyt przyznany jest według kryteriów politycznych, a nie ekonomicznych i to wydawcy który otrzymując rekordowe reklamy od państwa, odnotowuje największy spadek sprzedaż”.

Czytelnik, pod  artykułem  WM zauważa: „W normalnym kraju komitet kredytowy, który udzieliłby prawie 300 milionów złotych kredytu firmie z 3 milionami zysku miałby juz prokuratora na głowie. Byłoby to tez działanie na szkodę spółki co powinno zainteresować KNF i władze giełdy (bo podobnie działał SKOK Wołomin) transferując kasę na kredyty bez szans na spłatę. Ale w naszej bananowej republice nie takie wały się robi”.

Grupa Eurozet jest właścicielem takich rozgłośni, jak Radio ZET, Antyradio, Meloradio, Chilizet, kilku serwisów internetowych, spółki Studio ZET i agencji Eurozet Live.

* * *

— MONIKA OLEJNIK O WYWIADZIE PAD DLA 300 I WP – pisze w GW: “Pan prezydent wyznał w Wirtualnej Polsce, że TSUE się za bardzo rozpycha: „Zagarnia pod siebie coraz większe kompetencje. To poważne zmartwienie dla państw UE. Dla mnie zapalił się dzwonek alarmowy”. A nie żarówka? Pan prezydent cierpi, cierpi i wylewa żale na szefa Rady Europejskiej Donalda Tuska. Mówi, że nie reprezentuje on polskich interesów. Pan prezydent czuje, że Tusk nie ma szacunku dla naszego kraju. Pan prezydent zapomniał, jak to nasz kraj przegrał głosowanie na przewodniczącego Rady Europejskiej 27:1. A ja się zastanawiam, czy pan prezydent w przyszłości miałby szanse zostać przewodniczącym Rady Europejskiej?”
wyborcza.pl

— FAKT O ROZBRACIE ORBANA Z PIS: “Najpierw węgierski rząd zdecydował, że kupi od Francji śmigłowce Caracal. Te same, z których PiS – a konkretnie ówczesny szef MON Antoni Macierewicz – zrezygnował, nie zostawiając na nich suchej nitki. Teraz okazuje się, że maszyny, które tak mocno krytykowaliśmy, Węgrzy uznali za idealne. Przy okazji produkujący je Airbus zbuduje nad Dunajem fabrykę części do śmigłowców. Ma ona powstać do 2021 r., a pracę w zakładach znajdzie 130 osób. Ma to zacieśnić współpracę na linii Niemcy-Francja-Węgry. I pomyśleć, że Polska zamroziła kontakty z Niemcami i Francją w ramach Trójkąta Weimarskiego na rzecz Grupy Wyszehradzkiej, której członkiem są właśnie Węgry”.

— FAKT O TYM, ŻE NIEMCY OTRZYMALI KONTRAKT ZAMIAST POLSKIEJ FIRMY: “Ale to nie wszystko! Według informacji Faktu, Węgrzy od roku negocjowali z Polską Grupą Zbrojeniową zakup polskich armatohaubic Krab. Ale zostawili nas na lodzie, bo kupią 24 armatohaubice od Niemców. W PGZ zapanowała żałoba, bo bardzo liczono na lukratywny kontrakt”.
fakt.pl

>>>

Platforma Obywatelska opracowała „Akt Odnowy Rzeczpospolitej”. W zamierzeniu ma być to pakiet ustaw, które pomogą przywrócić w Polsce praworządność, gdy jesienią uda się pokonać PiS w wyborach parlamentarnych. Szczegóły poznamy w trakcie kampanii wyborczej, bo prace nad ustawami wciąż trwają. Projekt zawiera siedem punktów. Dotyczą one  wzmocnienia praw samorządów, odbudowy niezależnych mediów publicznych i służby cywilnej.

Więcej >>>

„Tłumacze nigdy nie powinni być wzywani do składania zeznań w sprawie rozmów, które tłumaczyli. Poufność i obowiązek zachowania tajemnicy stanowią fundamentalne wartości w pracy tłumaczy ustnych na całym świecie” – napisano w oświadczeniu Międzynarodowego Stowarzyszenia Tłumaczy Konferencyjnych. To akt solidarności z tłumaczką Magdą Fitas-Dukaczewską, którą prokuratura chce przesłuchać w sprawie tzw. zdrady dyplomatycznej byłego premiera Donalda Tuska. Więcej na ten temat we wpisie: „Polowanie na Tuska”.

Więcej >>>

Pedofilia w Kościele. Duda ocipiał. Polowanie na sędziego Tuleyę

20 Gru

Dziennikarz Tomasz Sekielski od kilku miesięcy pracuje nad filmem dokumentalnym poruszającym tematykę pedofilii w Kościele. Choć wsparcia finansowego odmówiły mu największe polskie stacje telewizyjne, udało mu się zebrać potrzebną sumę dzięki zbiórce na platformie Patronite. Praca nad filmem nie jest jednak łatwa – bohaterowie filmu są zastraszani, nagrania utrudnia także policja.

– Kolejny dowód na to, że Kościół wiele mówi o sprawie pedofilii, a niewiele w tej sprawie robi. Wyobraźcie sobie księdza, który został prawomocnie skazany, który dostał zakaz zbliżania się do dzieci, któremu sąd zakazał nauczania religii. I ten oto ksiądz odprawia rekolekcje z naukami dla dzieci. Mamy to nagrane i zobaczycie to w naszym filmie – opowiadał Sekielski w dopiero co opublikowanym na Facebooku klipie.

O projekcie Sekielskiego głośno jest niemal od roku, kiedy dziennikarz poinformował, również na swoim Facebooku, że planuje nagranie filmu dokumentalnego o pedofilii w polskim Kościele. – To nie będzie film antykościelny ani tym bardziej antyreligijny, chcemy pokazać, ile zła może wyrządzić człowiek, który zszedł na złą drogę – mówił dziennikarz, przekonując jednocześnie, że „trzeba zrobić to dla ofiar”, a także by „ostrzec inne dzieci przed zboczeńcami w sutannach”.

Dziś podkreśla, że „księża podejrzewani, bądź skazani za przestępstwa seksualne są w Polsce traktowani w sposób wyjątkowy” i nie ponoszą konsekwencji nawet, jeśli łamią wyroki sądów i prokuratorskie zakazy. Przykre konsekwencje spotykają za to ludzi, którzy zdecydowali się współpracować z Sekielskim w pracy nad filmem. Ba, według Sekielskiego są nawet zastraszani.

Zastraszanie i policja

– Chcę, żeby wszystkie osoby w tym filmie wystąpiły ze swoją twarzą, żeby nie zarzucono mi, że wynająłem statystów, że to podstawione osoby, a mój film to nagonka na Kościół – tłumaczył Sekielski w wywiadzie dla o2.pl, zaznaczając, że przede wszystkim zależy mu na wiarygodności. Również na profilu na Patronite wyjaśnia, że część pieniędzy musi zostać zainwestowana w redakcję, by „nikt nie mógł nam zarzucić, że w naszym filmie choćby przypadkiem rozminęliśmy się z prawdą”.

Nie wszystkim jednak odpowiada przygotowywany przez Sekielskiego film, ani wymóg pokazywania wizerunku. Kilka dni temu dziennikarz na swoich mediach społecznościowych opublikował nagranie rozmowy telefonicznej z jednym z bohaterów filmu. 12 grudnia nieznany mężczyzna w czarnym samochodzie zajechał mu drogę. Był niezadowolony, że ofiara księdza-pedofila kontaktuje się z dziennikarzami. Posypały się groźby i żądanie podpisania świadczenia stwierdzającego, że bohater dokumentu zrzeka się odszkodowania od kurii.

Zdarzenie miało miejsce o godzinie 6 rano, a mężczyzna miał na głowie kaptur, przez co nie był dobrze widoczny. Jednemu z bohaterów filmu Sekielskiego nie udało się także zapamiętać całego numeru rejestracyjnego pojazdu.

„UWAGA!!! Ktoś stosuje gangsterskie metody wobec ofiary księdza pedofila. Trwa akcja zastraszania bohatera mojego filmu. Posłuchajcie co wydarzyło się dzisiaj o szóstej rano w Grądach-Woniecko (Podlasie). Pomóżcie znaleźć sprawcę. Szukamy czarnej terenowej hondy, której numery rejestracyjne zaczynają się na WO” – apelował dziennikarz.

Z kolei na początku grudnia Sekielski z ekipą filmową pojechał do innego mężczyzny molestowanego przez księdza. Gdy tylko przyjechali na spotkanie i zaparkowali auto, pojawił się obok nich patrol policji. Funkcjonariusze poinformowali, że otrzymali anonimowe zgłoszenie na numer rejestracyjny pojazdu… 20 minut przed przyjazdem dziennikarza.

Wszystkie osoby znajdujące się w pojeździe zostały wylegitymowane. Powód? „Zgłoszenie dotyczy tego, że osoby w pojeździe zachowują się podejrzanie. I ja muszę to zweryfikować” – przekazał funkcjonariusz.

Publikowane przez Sekielskiego materiały wyraźnie wskazują, że ktoś próbuje utrudnić prace nad filmem.

Fragment filmu

Mimo tych wysiłków film powstaje, a Sekielski opublikował fragment w sieci. Na niespełna 3-minutowym wideo widzimy rozmowę z ks. Adamem Jabłońskim, naczelnym kapelanem więziennictwa, który broni duchownego oskarżonego o pedofilię.

– Nigdy nie chowam dzieci przez księdzem Adamem, prędzej schowałbym przed wami – powiedział ks. Jabłoński, tym samym udowadniając, że łamane jest postanowienie prokuratora o zakazie przebywania z dziećmi księdza oskarżonego o pedofilię. Kapelan więziennictwa przyznał także, że „Adam […] uczynił zło, ale od tego jest sąd i prokuratura”. Co więcej, ks. Jabłoński informuje dziennikarza i jego ekipę, że oskarżony o pedofilię ksiądz może odprawiać msze i spowiadać w prywatnych kaplicach, a biskup zdecydował o „ukryciu” księdza. Rozmowa nie jest spokojna – kapelan więziennictwa, choć wie, że jest nagrywany, nie powstrzymuje się od przekleństw.

Zrzutka na film

Produkcją filmu zajęła się firma Kombinat Medialny, założona przez Sekielskiego w 2012 roku. W momencie ogłoszenia prac, zdjęcia były już w trakcie. Jednak początku ekipa miała problemy z zebraniem potrzebnych środków finansowych i pozyskaniem sponsorów. Jak wyjaśniał Sekielski w rozmowie z portalem o2.pl, duże stacje telewizyjne odmówiły finansowania projektu. – Przy takich wpływach, jakie ma Kościół w Polsce, także tych politycznych, dla nich to niewygodny temat. To, że rządzi dziś taka a nie inna partia, tylko umacnia wpływy Kościoła. Nie wszyscy chcą się więc wikłać w taką tematykę – mówił Sekielski.

Dziennikarzowi udało się jednak znaleźć sposób na pozyskanie środków niezbędnych do produkcji filmu – przeprowadził internetową zbiórkę na platformie Patronite. Sekielski chce zebrać łącznie 450 tys. zł, m.in. na działalność redakcji zajmującej się weryfikacją zebranych materiałów i zeznań świadków, opłacenie profesjonalnej ekipy filmowej, zakup specjalistycznego sprzętu do produkcji dokumentu, a także na postprodukcję i promocję filmu.

Pod koniec 2018 roku Tomaszowi Sekielskiemu udało się zebrać prawie 412 tys. zł od 1717 internautów. Do zakończenia zbiórki brakuje mu już jedynie nieco ponad 38 tys. zł.

Wolność od nacisków

Zebrane pieniądze mają pomóc w stworzeniu filmu „w którym obnażymy hipokryzje części kościelnych hierarchów i zmowę milczenia służącą ochronie zboczeńców a nie ich ofiar. Tylko w ten sposób może powstać prawdziwy, wolny od cenzury i nacisków dokument na ten temat” – czytamy na stronie zbiórki.

Po zakończeniu prac nad dokumentem, film zostanie udostępniony za darmo na YouTube, również w wersji angielskiej. Sekielski zapowiedział także, że zgłosi swoje dzieło na międzynarodowe festiwale i nie pozwoli na cenzurę czy blokowanie filmu.

Dziennikarz przyznał jednak, że skłania się ku decyzji o przekształceniu projektu w serial dokumentalny, na przykład dla Netflixa. – Bez przerwy dostaję nowe zgłoszenia od osób, które są ofiarami księży pedofilów. Tych historii jest po prosu tak dużo, że szkoda się ograniczać do jednego filmu – przekonywał Sekielski w rozmowie z portalem WP.pl.

W wywiadzie tym wspominał także historię osoby, która była wykorzystywana we własnym domu, podczas gdy rodzice siedzieli w pokoju obok. W innej rozmowie mówił o mężczyźnie, który był regularnie gwałcony przez księdza od 12 roku życia, a także o kobiecie, która została zgwałcona przez księdza mając jedynie 7 lat. To pokazuje, jak wielki jest problem pedofilii w polskim kościele, a przede wszystkim – jak wiele ofiar chciałoby opowiedzenia swojej historii.

Premiera filmu Tomasza Sekielskiego o pedofilii w polskim Kościele planowana jest na maj 2019 roku.

Prezydent Andrzej Duda tuż po nominacji przedstawił się jako człowiek „niezłomny”. Na co dzień może tego aż tak nie widać, ale niezłomność okazuje w chwilach próby. We wtorek taka chwila nastąpiła: w Trybunale Konstytucyjnym. Prezydent niezłomnie bronił tam „państwa prawa i sprawiedliwości społecznej”. Bronił go przed sędziami Sądu Najwyższego, którzy podstępnie powrócili do orzekania, niecnie wykorzystawszy w tym celu postanowienie obcego sądu „wyimaginowanej wspólnoty”, czyli Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podporządkowali się obcemu wyrokowi, zamiast czekać na naszą polską, suwerenną podstawę prawną, czyli rządową ustawę, którą on, Prezydent Rzeczpospolitej, raczył – w ostatnim możliwym terminie – podpisać.

Sędziowie przeciw konstytucji

Tę wrogą postawę sędziów Sądu Najwyższego prezydent Duda potępił jednak nie tyle jako niepatriotyczną, ile jako antykonstytucyjną, co może już budzić pewne zdziwienie, bo do tej pory prezydent Duda i jego formacja polityczna konstytucję traktowali z dystansem – jako element imposybilizmu prawniczego, który należy przełamywać. I przełamywali intensywnie przez ostatnie trzy lata, powołując się przy tym na wolę suwerena. Konstytucja jest też dla nich sztandarem wrogiej armii. A powoływanie się na nią – znakiem rozpoznawczym wrogów „dobrej zmiany”. Sędziom wytacza się za to postępowania dyscyplinarne.

A więc konstytucyjne wzmożenie prezydenta Dudy wydaje się szczególnie osobliwe.

W prezydencie obudził się prawnik

Osobliwe jest też to, że raptem obudził się w nim prawnik. Swoje oburzenie na sędziów wyraził w formie prawniczego wywodu, wymieniając nawet konkretne przepisy konstytucji. Poszło o niedopuszczanie do orzekania sędziów, których do Sądu Najwyższego rekomendowała nowa Krajowa Rada Sądownictwa w konkursie zaskarżonym do NSA z powodu niekonstytucyjnej procedury. I w sytuacji, gdy prawomocność powołania samej KRS zaskarżona została – w ramach pytań prawnych NSA i SN – do Trybunału Sprawiedliwości (rozprawa przed TSUE odbędzie się 19 marca 2019).

– Chyba nikt, kto zna system prawny, w szczególności polski system konstytucyjny, i zna obowiązujące zasady, nie ma wątpliwości, że takie działanie sędziego, po pierwsze, stanowi absolutnie jednoznaczne złamanie art. 178 ust. 1 [sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko konstytucji i ustawom] i 3 [sędziowie nie mogą należeć do partii politycznej ani prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z zasadami niezależności sądów i niezawisłości sędziów] konstytucji, po drugie, narusza uprawnienia sędziego, który został odsunięty od orzekania, wynikające z art. 178 ust. 2 konstytucji [sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków]. Jak również, proszę państwa, jeśli spojrzymy na to szerzej, z całą pewnością drastycznie złamany jest tu art. 7 konstytucji mówiący o tym, że wszystkie władze państwowe w RP działają na podstawie i w granicach prawa – tak wywodził prawnik-prezydent Andrzej Duda.

Nie jest pewne, jaki związek z odsuwaniem od orzekania sędziów mianowanych przez nową KRS ma zakaz przynależności partyjnej sędziów (czyżby prezydent sugerował, że odsunięto ich ze względu na niejawną podległość partii rządzącej?). Nie wiadomo też, co miał na myśli, powołując się na nakaz zapewnienia odpowiednich warunków pracy i płacy, skoro ci sędziowie należną płacę otrzymują i mają gabinety. Ale nie każdy tak dobrze „zna system prawny, w szczególności polski system konstytucyjny, i obowiązujące zasady”, jak prezydent Duda.

Andrzej Duda przypomniał sobie, czego jeszcze niedawno nie pamiętał

Z radością za to trzeba powitać fakt, że prezydent przypomniał sobie art. 7 konstytucji, że władze działają „na podstawie i w granicach prawa”. Bo można odnieść wrażenie, że sam nie do końca o tym pamiętał, odmawiając zaprzysiężenia trzech sędziów wybranych do Trybunału Konstytucyjnego przez poprzedni Sejm, mimo że Trybunał Konstytucyjny potwierdził prawomocność tego wyboru. Albo mianując prezesem TK Julię Przyłębską, mimo że została wybrana na podstawie przepisów, które weszły w życie dopiero dwa tygodnie później. I mimo braku uchwały sędziów TK o przedstawieniu jej kandydatury. Kiedy ułaskawiał Mariusza Kamińskiego, zanim ten został skazany. Kiedy rozpatrywał wnioski sędziów SN o pozwolenie na dalsze orzekanie po 65. roku życia, mimo że takich wniosków do niego nie skierowali. Kiedy wyrażał tę zgodę – lub nie – mimo braku kontrasygnaty premiera. Kiedy mianował sędziów do Izby Karnej i Cywilnej SN, ignorując prawomocne orzeczenia NSA wstrzymujące te nominacje w związku z zakwestionowaniem legalności konkursu, w którym zostali wybrani. I gdy tłumaczył się, że go owo orzeczenie NSA nie dotyczy, bo „nie był stroną w sprawie” (to tłumaczenie przejdzie zapewne do historii prawa). I wreszcie, kiedy posyłał do Sejmu projekty swoich ustaw „sądowych”, których zgodność z konstytucją i prawem Unii jest punkt po punkcie kwestionowana.

Zgubiłeś się? Sprawdź, gdzie jesteśmy w sporze o sądy

Anarchia w wymiarze sprawiedliwości

Prezydent sędziom jednak nie pobłaża: – Jeżeli na forum publicznym znaczące postaci wymiaru sprawiedliwości, poczynając od I prezesa SN, poprzez prezesów Izb, w sposób otwarty naruszają obowiązujące przepisy prawne, naruszają przepisy konstytucyjne, lekceważą obowiązujące przepisy ustawowe, to mamy do czynienia z anarchią wywoływaną przez przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości – gromił ich w Trybunale Konstytucyjnym, wzywając do chóru moralnego potępienia także obecnych sędziów TK, z Julią Przyłębską na czele.

Ciekawa jest hierarchia wartości zaprezentowana przez prezydenta Andrzeja Dudę. Wydawać by się bowiem mogło, że decyzja prezesów Izby Karnej i Cywilnej SN o niewyznaczaniu spraw sędziom do czasu wyjaśnienia legalności ich powołania chroni praworządność i dobro wspólne. W szczególności interes obywateli czy innych podmiotów prawnych, których sprawy ci sędziowie mogliby osądzić w sytuacji, gdy ich wyrokom grozi zakwestionowanie. Ale prezydent ocenił, że w tym przypadku ważniejsze jest dobro sędziów niedopuszczonych do orzekania.

Obywatele sortu gorszego, lepszego i prima

To jest jednak spójne z wyrażoną przez prezesa Jarosława Kaczyńskiego – na początku rządów PiS – zasadą podziału obywateli na tych lepszego i gorszego sortu. Zapewne wybrańcy nowej KRS to obywatele prima sort, więc ich prawo do orzekania jest ponad prawem do niezależnego sądu obywateli o nieustalonym autoramencie. Choć w tym kontekście dalsza część wywodu prezydenta może nieco dziwić: – Mam nadzieję, że Polska nadal jest demokratycznym państwem prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Bo jeżeli jest nim, to ja pytam, gdzie w takim razie jest sprawiedliwość społeczna, równość wobec prawa?

No więc jednak równość? Trudno nadążyć. Ale jest też prostsze wytłumaczenie: prezydent się zapędził, jak kiedyś, gdy głosił, że czas sobie nawzajem przebaczyć, na co prezes Kaczyński odpowiedział kontrprzemówieniem: „przebaczenie – tak, ale po wymierzeniu stosownej kary”.

Na koniec prezydent rytualnie przywołał frazę o nadzwyczajnej sędziowskiej kaście: – Mamy sytuację, w której pewna grupa elity sędziowskiej uważa się za bezkarną. I za taką, której polskie prawo nie obowiązuje, tylko dlatego że im się nie podoba.

Bezkarni sędziowie już nie tak bezkarni

Można zapytać, czy PiS-owi też nie podoba się polskie prawo, kiedy je dowolnie zmienia zgodnie z ideą przeciwdziałania imposybilizmowi. Co do bezkarności sędziów – to jednak pan prezydent przesadził. Zgodnie z jego projektem wyrychtowano już na sędziów Izbę Dyscyplinarną w Sądzie Najwyższym. Autonomiczną – nikt tam nie odsunie wątpliwie wybranych nominatów od orzekania. Sędziowie już dostają zarzuty dyscyplinarne za kierowanie pytań prawnych do TSUE i ukuto nawet nowe – nieformalne jeszcze – przewinienie dyscyplinarne o nazwie „eksces orzeczniczy”. A swoje zrobi też pewnie prokuratura, której żaden imposybilizm niestraszny.

Czy Trybunał Sprawiedliwości może oceniać polskie sądownictwo?

Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego prof. Małgorzata Gersdorf odniosła się do przemówienia Andrzeja Dudy, w którym krytykował sędziów, zarzucając im m.in. anarchię i bezprawne działania. – „Jestem zażenowana tymi słowami. Myślę, że pan prezydent przesadził, co najmniej. Ale ponieważ wszyscy przedstawiciele Kancelarii Prezydenta powtarzają to, że działamy wbrew prawu, to to jest chyba jednak zamierzone. To nie był jakiś taki lapsus czy zdenerwowanie pana prezydenta. Absolutnie żaden z sędziów ani prezesi sądów, ani ja, nie przekroczyliśmy prawa” – powiedziała prof. Gersdorf w TVN24. – „To stwierdzenie, że nie stosujemy się do prawa, do Konstytucji, to chyba wynika z takiego niezrozumienia tego, że jesteśmy członkiem Unii, że obowiązują nas orzeczenia Trybunału w Luksemburgu” – dodała.

Zapytana, czy nie obawia np. postępowań dyscyplinarnych czy prokuratorskich, Pierwsza Prezes SN stwierdziła: – „Życie jest tak bogate w zaskakujące scenariusze, że można sobie wyobrazić każdy z tych scenariuszy. Można sobie wyobrazić, że będzie wszczęte postępowanie dyscyplinarne wobec mnie i prezesów. Można sobie wyobrazić, że prokuratura zostanie zawiadomiona o popełnieniu przestępstwa urzędniczego na przykład. Można sobie to wszystko wyobrazić, bo to się dzieje. Jeżeli wszczyna się postępowania dyscyplinarne za to, że sędziowie pytają Trybunał w Luksemburgu, zadają pytania prejudycjalne, no to wszystko sobie można sobie wyobrazić. A może nawet i więcej. Może nasza wyobraźnia już nie sięga tego, co władza może z nami zrobić. Toga zawsze ugnie się przed bagnetem” – powiedziała prof. Gersdorf.

Pierwsza Prezes odniosła się także do sławetnej „uchwały koszulkowej” nowej KRS. – „To są jakieś absurdalne te uchwały KRS co do koszulek z napisem „Konstytucja”. To słowo nie może nikogo razić. Wchodzenie przez KRS w to, jak ma być ubrany – nie na sali sądowej – sędzia jest niestosowne” – powiedziała. Prof. Gersdorf przyznała, że sama ma naszyjnik z takim napisem.

Według niej, nowa KRS, „nie stoi na straży ochrony sędziów, tylko raczej zmierza do tego, żeby negatywnie oceniać tych sędziów, którzy występują czy orzekają wbrew myśli przewodniej partii rządzącej. Takim przykładem są te koszulki”. – „Na pewno sędziowie mają być apolityczni i nie mogą należeć do partii politycznych, związków zawodowych, ale jest taki czas, kiedy trzeba bronić niezależności, niezawisłości sądownictwa i wtedy sędzia ma obowiązek powiedzieć obywatelom, co to jest niezależność, co to jest niezawisłość i które z instrumentów chronią tę niezawisłość, a które wręcz przeciwnie” – podkreśliła Pierwsza Prezes SN.

Przyspieszone głosowanie do Sejmu skróci do minimum kampanię.

Weekendową zapowiedź Krystyny Pawłowicz o wycofaniu się z polityki można potraktować jako kolejny przejaw ekstrawagancji tej kontrowersyjnej posłanki, ale można także umieścić w szerszym kontekście – przygotowań obozu władzy do przedterminowych wyborów.

Bo wiele przemawia za tym, że Jarosław Kaczyński podjął decyzję o przyspieszeniu parlamentarnej konfrontacji i będzie chciał do niej doprowadzić przed elekcją do europarlamentu, zaplanowaną na maj przyszłego roku. Obecna sekwencja wydarzeń, czyli wybory do Sejmu i Senatu, następujące po tych do Parlamentu Europejskiego, jest dla PiS skrajnie niekorzystna.

Te ostatnie będą odbywać się w cieniu sporu o rzekomy polexit, który – w narracji opozycji – przygotowuje, nolens volens, ugrupowanie Kaczyńskiego. Ponadto, specyfika elekcji do europarlamentu nie sprzyja PiS – frekwencja na poziomie 25 proc., nadreprezentacja elektoratu z dużych miast, lepiej wykształconego, o wyższym statusie materialnym. Jest wielce prawdopodobne, że obóz władzy te wybory przegra, a to uruchomiłoby niekorzystne dla niego procesy społeczne – zdemobilizowałoby część jego zwolenników i działaczy, a jednocześnie dałoby wiarę w jesienne zwycięstwo liderom i wyborcom opozycji. Tego właśnie dałoby się uniknąć, rozwiązując parlament i zarządzając przedterminową elekcję na marzec.

Przy takim posunięciu niegroźna byłaby inicjatywa o. Rydzyka, bowiem tego typu partia nie miałaby czasu na zorganizowanie się. Podobnie jak inne prawicowe inicjatywy, które majaczą na horyzoncie i szykują się na wybory do europarlamentu – mam tu na myśli sojusz narodowców z korwinistami czy też Kukiz’15 z Bezpartyjnymi Samorządowcami. Ale korzyścią największą byłoby całkowite zaskoczenie opozycji po lewej stronie od PiS – czyli PO, PSL, SLD i innych podmiotów na lewicy. Taki wist byłby także bardzo groźny dla inicjatywy Roberta Biedronia, który zapowiedział kongres swej partii dopiero na 3 lutego i raczej szykuje się na bój o Brukselę, a nie o Wiejską.

Wyobraźmy sobie bowiem, w jak ciężkiej sytuacji byliby liderzy opozycji, gdyby pod koniec stycznia dowiedzieli się, że za 45 dni jest elekcja parlamentarna, której oczekują dopiero za rok. W jakim kształcie organizacyjnym do niej pójść? Jak ułożyć listy, jeśli zdecydowano by się na wspólny start? Jak podzielić oczekiwane subwencje i dotacje? Kto miałby wejść w skład sztabu wyborczego? Jaką strategię przyjąć? Odpowiedzi na te wszystkie pytania trzeba byłoby udzielić sobie, partnerom, a na końcu wyborcom, w ciągu mniej więcej dwóch tygodni. Krótko, prawda? Zwłaszcza jeśli obecnie żyje się w przeświadczeniu, że jest na to czas do wakacji, po elekcji do europarlamentu.

Wiele zatem przemawia za tym, że Kaczyński zdecyduje się na marcowe wybory do Sejmu i Senatu. I wiele także na to wskazuje – od wzmiankowanego na początku artykułu wysłania posłanki Pawłowicz na polityczną emeryturę, poprzez wzmożenie marketingowe ostatnich dni, aż po zmianę stylu i przekazu politycznego, a także zapowiedź kolejnych transferów socjalnych. Czy oznacza to, że na pewno prezes PiS zdecyduje się na przedterminowe wybory?

Niezupełnie. Po pierwsze, samo doprowadzenie do nich jest nieco problematyczne. Obóz władzy nie ma wystarczającej liczby szabel, by doprowadzić do samorozwiązania Sejmu (potrzeba do tego 307 głosów „za”), ale może skorzystać z art. 225, który pozwala prezydentowi rozwiązać Sejm w razie nieprzedstawienia mu do podpisu ustawy budżetowej w ciągu czterech miesięcy od dnia zaprezentowania Sejmowi jej projektu. Ale wiąże się z tym ryzyko – nie tyle natury politycznej, bo jeśli taka byłaby wola Kaczyńskiego, to wydaje się, że Andrzej Duda by ją spełnił, ale wizerunkowa. Ciężko bowiem będzie wytłumaczyć elektoratowi, dlaczego parlament zdominowany przez PiS, nie potrafił przedstawić ustawy budżetowej „swojemu” prezydentowi i dlaczego ten „swój” prezydent rozwiązuje potem „swój” parlament. Jednak to, że jest to zadanie trudne, nie oznacza, iż jest ono niemożliwe.

Drugi problem jest psychologiczny – Kaczyński utracił władzę w 2007 roku właśnie dlatego, że zdecydował się na przedterminowe wybory i ta trauma sprzed 11 lat na pewno w nim tkwi, co może blokować go przed podjęciem tego kroku. Ale z drugiej strony, wydarzenia sprzed 12 lat powinny go zachęcać do takiego ryzyka – powszechnie się bowiem uważa, że gdyby na przełomie 2006 i 2007 roku obaj bracia Kaczyńscy zdecydowali się na skorzystanie z art. 225, to prawdopodobnie PiS zapewniłoby sobie w przedterminowych wyborach większość bezwzględną w Sejmie i nie musiałoby tworzyć rządu z LPR i Samoobroną, co dałoby mu cztery lata spokojnych rządów i rozpad PO w bonusie.

Co najmniej z tych dwóch powodów prawdopodobieństwo tego, że elekcja parlamentarna będzie w marcu, nie jest stuprocentowe. Poza tym prezes PiS znany jest z tego, że lubi straszyć swoich wojów groźbą przyspieszonych wyborów i kolejnego wysiłku kampanijnego, bo skutecznie utrzymuje to w ich szeregach niezbędną dyscyplinę. Ale jest coś, co Kaczyński lubi jeszcze bardziej – zaskakiwać i szachować niestandardowymi posunięciami swoich politycznych przeciwników. Bowiem to daje mu przewagę psychologiczną, pozwala narzucać agendę i – podobnie jak w szachach – gwarantuje zachowanie inicjatywy. No i sprawia zwykłą ludzką radość.

A ta w polityce czasami zwycięża nad innymi emocjami i zimnymi kalkulacjami. Dlatego właśnie za bardzo prawdopodobną należy uznać perspektywę marcowych wyborów do Sejmu i Senatu. Też się, Państwo, cieszycie?

Byłoby świetnie, gdyby Robert Biedroń zmobilizował niegłosujących. Ale gdyby tak się działo, to nie atakowałby cały czas Koalicji Obywatelskiej. Wie, że między innymi jej będzie zabierał głosy. Te ataki wyglądają trochę tak, jakby świadomie decydował, że kosztem przyszłości Polski (czyli czy PiS będzie miał większość, czy nie) pragnie budować swój projekt. Pierwsze są eurowybory. Zobaczymy, czy ludzie kupią kolejny niby-oddolny ruch budowany przez jednostkę, czy twardą politykę zapowiadającą realną zmianę – mówi w rozmowie z nami Barbara Nowacka z Inicjatywy Polskiej i Koalicji Obywatelskiej. – Już 6 stycznia uruchamiamy inicjatywę dotyczącą rozdziału Kościoła od państwa. Będziemy zbierać podpisy pod projektem likwidującym patologie w relacjach państwo-Kościół. Najwyższy czas zacząć to robić – dodaje.

KAMILA TERPIAŁ: Kupiłaby pani koszulkę albo bluzę z napisem „Wspólnie zmieniamy Polskę”? Takie w swoim sklepie internetowym sprzedaje Robert Biedroń.

BARBARA NOWACKA: Nie planuję. Jestem zaskoczona, że Robert sprzedaje także koszulki z własnym wizerunkiem. Z hasłami – zrozumiałe. Ale może to pokazanie, że nie boi się starcia z własnym ego. Jedni cenią w polityce skromność, inni wręcz przeciwnie. Ten projekt polityczny budowany jest tylko wokół Roberta, z pokazaniem liderskiego ego.

Tym też jest pani zdziwiona?
Znając jego wieloletnie doświadczenie w polityce, jestem zaskoczona. Zaczynał przecież kilkanaście lat temu w SLD, wie na czym polega współpraca w partii i jakie błędy są popełniane przez tzw. partie liderskie. Jedną osobę zawsze łatwiej zniszczyć. Widzieliśmy, jak skończył Ruch Palikota (Robert zresztą z bardzo bliska), co teraz dzieje się z projektem Ryszarda Petru – i tym poprzednim, czyli Nowoczesną, i obecnym.

Wiele projektów powstawało na fali poparcia dla konkretnej osoby i wiary, że ta osoba pokaże, jak zmienić świat, ale one szybko się kończą i wypalają.

To nie jest metoda budowania polityki, która powinna być budowana na wartościach, a nie osobowościach. W polityce ważne są nie tylko sympatia i fajny wizerunek, ale przede wszystkim wielkie idee oraz konkrety, czyli program.

Robert Biedroń już na starcie wysoko celuje. Mówi, że chce być premierem.
I mówi to doświadczony polityk… To też trochę mnie zaskakuje. Chociaż z drugiej strony taka deklaracja jest ustawieniem ambicji na siebie, a nie na zmianę. Jaką zmianą będzie to, że premier będzie mówił fajniej lub mniej fajnie? Realną zmianą będzie to, jaki ta osoba ma pomysł, władzę i możliwości realizacji.

Najważniejsze nie jest to, że ktoś chce być premierem, tylko po co chce być premierem. A żeby cokolwiek zrobić, trzeba mieć większość.

Przekona zrażonych polityką? Czy odbierze głosy opozycji?
Byłoby świetnie, gdyby zmobilizował niegłosujących. Ale gdyby tak się działo, to nie atakowałby cały czas Koalicji Obywatelskiej. Wie, że między innymi jej będzie zabierał głosy. Te ataki wyglądają trochę tak, jakby świadomie decydował, że kosztem przyszłości Polski (czyli czy PiS będzie miał większość, czy nie) pragnie budować swój projekt. Owszem, ma do tego prawo, ale trzeba też mieć świadomość konsekwencji, jakie taka decyzja może za sobą pociągnąć. Pierwsze są eurowybory, zobaczymy czy ludzie kupią kolejny niby-oddolny ruch budowany przez jednostkę, czy twardą politykę zapowiadającą realną zmianę.

Może zdecyduje się jednak dołączyć do opozycji, być może Koalicji Obywatelskiej?
Myślę, że ostatecznie rozstrzygnie się to po wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Cały czas kluczowe jest pytanie: po co jest się w polityce? Po to, aby promować własny szyld, czy walczyć o najważniejsze wartości? Nie żyjemy w normalnych czasach. Nie zastanawiamy się, czy demokracja ma być mniej, czy bardziej liberalna, tylko czy w ogóle ma być demokracja, czy tak jak to, do czego zbliżył nas PiS – demokratura. Moim zdaniem po prostu nie można Polski oddać PiS-owi.

Rozmawiała pani ostatnio z Robertem Biedroniem?
Nie rozmawiałam z nim już bardzo dawno. On zaś prowadzi ze mną dialog przez media, najpierw mnie obraża, później przeprasza. Smutne to, bo przecież znamy się od wielu lat. Wysłanie SMS-u z przeprosinami po tym, jak powiedziało się coś głupiego, nie powinno boleć.

Czym zakończy się kłótnia w rodzinie Koalicji Obywatelskiej? Mam na myśli oczywiście PO i Nowoczesną?
Jestem przekonana, że do eurowyborów wszystko się ułoży. Teraz ujawniły się pewne konflikty i napięcia, co jest normalne między partiami, szczególnie tak bliskimi, jak PO i Nowoczesna. One odwołują się przecież do wspólnego elektoratu. Wierzę w mądrość Katarzyny Lubnauer i Grzegorz Schetyny. Wierzę, że nie pozwolimy w ciągu kilku dni roztrwonić zbudowanego już zaufania.

Wierzę, że wrócimy jako Koalicja Obywatelska, będziemy dobierać nowe osoby i środowiska po to, aby wygrać z PiS-em. Przecież wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że to jest właśnie nadrzędny cel.

Nie zakładaliśmy KO dlatego, że się lubimy. Postanowiliśmy iść razem, bo mamy świadomość, że żaden z naszych postulatów nie zostanie zrealizowany w państwie PiS-u. Wiemy, że trzeba to zatrzymać, więc jestem przekonana, że się porozumieją.

Wie to pani z rozmów z tymi politykami?
Wiem to z doświadczenia politycznego. Jeżeli tak się nie stanie, to będzie oznaczało, że nie wspólny cel Polski demokratycznej przywiódł ich do polityki. Ale absolutnie w to nie wierzę. Wszystko się ułoży.

Rozumie pani obawy polityków Nowoczesnej, że partia zostanie „zjedzona” przez większą i silniejszą PO? Pani nie ma takich obaw?
W każdej koalicji to jest zagrożenie. Rozmawiając z silniejszym, trzeba sobie zdawać z tego sprawę, ale trzeba wiedzieć, o co się walczy i to robić. Trzeba pokazywać własną siłę i determinację. A jeżeli jest to wspólnota polityczna, to ze strony tego większego też potrzebna jest refleksja.

Kampania samorządowa pokazała, że także w PO mają świadomość tego, że jesteśmy różnorodnym społeczeństwem, potrzebny jest też przekaz bardziej liberalny i bardziej społeczny. Dlatego wielu kandydatów, a teraz już prezydentów miast, prezentowało bardzo pozytywny i progresywny program.

O co „swojego” zamierza walczyć Inicjatywa Polska?
Tych spraw jest dużo: polityka społeczna, równość płac i szans, prawa i wolności osobiste. Już 6 stycznia uruchamiamy inicjatywę dotyczącą rozdziału Kościoła od państwa. Będziemy zbierać podpisy pod projektem likwidującym patologie w relacjach państwo-Kościół. Najwyższy czas zacząć to robić. I  chociaż mamy świadomość, że kiedy ten projekt trafi do Sejmu, zapewne zostanie przez PiS odrzucony, chcemy pokazać wagę problemu, skalę zapotrzebowania na zmianę i rozpocząć debatę społeczną. I tu akurat z Nowoczesną jesteśmy po tej samej stronie, ale jeżeli chcemy przekonać bardziej konserwatywnych wyborców, to musimy także pokazać siłę mobilizacji i znów – konkretne rozwiązania.

Czego konkretnie ma dotyczyć projekt?
Przede wszystkim finansowania lekcji religii w szkołach –

nie ma powodu, byśmy jako społeczeństwo za edukację religijną płacili. Inne są potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży. Likwidacja Funduszu Kościelnego. Ale ważną częścią składową będzie także tzw. część symboliczna. Nie ma powodu, aby uroczystości państwowe były połączone z religijnymi. Sprawa wiary jest sprawą prywatną.

Przy bliskich związkach Kościoła i państwa wyraźnie widać, jak Kościół wpływa na proces legislacyjny albo korzysta ze specjalnych przywilejów, chociażby chroniąc w swoich szeregach przestępców. To są rzeczy, które trzeba uregulować. Poza tym skorzysta na tym budżet państwa. Kościół jest bogatą instytucją, nie ma żadnego powodu, żebyśmy wszyscy opłacali lekcje religii w szkołach.

Polacy są gotowi na podjęcie takiej dyskusji?
To jest moment, w którym społeczeństwo dojrzało do zmian. Ludzie przestali bać się mówić o skandalach pedofilskich, ale także o rzeczach związanych z „nieuczciwym” gospodarowaniem pieniędzmi, skandalicznie wysokich opłatach za chrzty albo pogrzeby.

Czarę goryczy przelało to, co dzieje się w ostatnim czasie – pisanie prawa przez biskupów.

Kościół poczuł się jak w swoim państwie, a nie w państwie, w którym są także osoby niewierzące czy zwyczajnie myślące inaczej, niż doktryny wiary. Próbuje dyktować warunki, narzucać projekty ustaw, uderza w kobiety, domaga się większej ochrony i więcej pieniędzy na biznesy pana Tadeusza Rydzyka.

Pani wystartuje w wyborach do Sejmu?
Tak planuję. Trzeba wyznaczyć sobie cel, a ja mam świadomość, że

w 2019 roku w polskim parlamencie będzie potrzebna determinacja do tego, żeby odbudować to, co PiS zrobił z polityką społeczną czy edukacją, ale także powalczyć o to, aby wreszcie Polki miały równe prawa, szanse i pensje. Walczę o to od dawna i się nie poddam.

Z ręką na sercu, wierzy pani, że uda się pokonać PiS?
Tak, ale pod warunkiem, że będziemy współpracować w ramach partii prodemokratycznych. Polaryzacja postępuje, co pokazały wybory samorządowe. Teraz musimy przygotować się do wyborów europejskich. Musimy pokazywać rzeczy najbardziej istotne. Musimy głośno mówić o tym, co się wydarzy, jeżeli PiS pozostanie przy władzy, a gospodarka i polityka społeczna będą szły w dotychczasowym kierunku. Jeżeli nie wygramy z PiS-em, to oddamy naszą demokrację.

Afera KNF zburzy budowany przez PiS wizerunek partii walczącej z „układami”?
Ludzie zaczynają dostrzegać to, co się tak naprawdę dzieje, także na poziomie lokalnym. PiS wszędzie umieścił swoich i to wysoce niekompetentnych swoich. Widać to na każdym poziomie, lokalnym i centralnym.

W instytucjach państwowych zasiadają ignoranci, których jedynym celem jest bycie wiernym lub tak jak w przypadku instytucji państwowych – służyć władzy. Rodzi się zasadnicze pytanie: po co im ta kontrola i te pieniądze?

Po co?
Każdy przytomny człowiek jest w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie, do czego władza zmierza, bo widzimy, do czego zmierza między innymi w sądownictwie, w mediach czy w edukacji – do przyjęcia kontroli nad państwem.

Afera KNF to nie był wypadek przy pracy?
To nie jest afera jednego przypadkowego człowieka. Gdyby tak było, nie obserwowalibyśmy ciągu dalszego. Zaczęło się od tego, że były szef KNF mógł „posprzątać” swój gabinet zanim wkroczyły tam służby, później CBA zatrzymało byłych szefów komisji, także tych, którzy byli ofiarami bandytów, a minister Zbigniew Ziobro, prokurator krajowy Bogdan Święczkowski czy związany ze SKOK-ami senator Grzegorz Bierecki zaczęli obrzucać błotem ofiarę mafii, tłumacząc przestępców. Nie mieści mi się to w głowie.

Prokuratura działa, ale to jest działanie na szkodę kraju.

PiS traci nerwy?
Wygląda na to, że tak, bo wszyscy zobaczyli nie tylko to, że władza korumpuje, ale także przy okazji ujawniły się wewnętrzne walki frakcyjne w PiS-ie. Partia stosuje przy tym sprawdzone w latach 2005-2007 metody działania. Przypomnę, że minister Zbigniew Ziobro zniszczył polską transplantologię, bezzasadne oskarżając lekarza i mówiąc na konferencji prasowej, że „już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie”. Ten człowiek nie czuje żadnej odpowiedzialności za słowo, za to widać jego bezwzględność w dążeniu do własnych, często osobistych celów. To samo teraz dzieje się z byłym wiceszefem KNF Wojciechem Kwaśniakiem. Przy tej okazji

władza pokazuje wielu przestępcom, że jest w stanie ich wybronić, a tym, którzy z nimi walczą, że w państwie PiS-u nie zawsze będą chronieni. To jest sygnał dla bandytów, że jeżeli będą po stronie władzy, wcale nie będzie im źle. I ostrzeżenie dla uczciwych, żeby nie szukali za daleko.

Po co premierowi było wotum zaufania?
To był polityczny cyrk. PiS nie zrobił tego, aby sprawdzić, czy ma większość, bo to wie. Zrobił to, aby udowodnić, że sobie ufają, ale przede wszystkim, aby przykryć wniosek nieufności złożony wcześniej przez PO. Nieprzypadkowo też dyskusja nad nim odbyła się w piątek o godz. 21. Nie chcieli mówić o aferze KNF, woleli udawać, że jej nie ma. Ale sprawa jest i będzie, bo Polacy najbardziej nie lubią być okradani.

Jakim człowiekiem po roku rządzenia okazał się Mateusz Morawiecki?

To Dyzma, który myśli, że jest Piłsudskim. To człowiek, któremu wydaje się, że jest kimś wielkim i może wszystko. Miał być inteligentnym technokratą, a został słabszą wersją Patryka Jakiego, czyli zrobi wszystko i powie wszystko, aby zachować władzę.

Jedyna różnica jest taka, że może lepiej zna język angielski. Myślę, że część konserwatystów prawicowych przy PiS-ie liczyła, że Mateusz Morawiecki będzie proeuropejski i trochę bardziej uczciwy. A zobaczyliśmy pustego cynika.

Który przekonuje, że rządy PiS-u to pasmo sukcesów.
T. Love śpiewa „jest super, jest super, więc o co ci chodzi”. Premier właśnie takie słowa powtarzał z sejmowej mównicy. Ale nie jest dobrze, skoro muszą to sobie sami powtarzać. Jaka jest rzeczywistość?

Afera za aferą, protest rolników, chaos w szkołach, zdenerwowanie rodziców i szykowany protest nauczycieli, strajk pracowników sądowych, podwyżki cen energii, paliwa, żywności, kolejki do lekarzy… Gdzie jest super? U premiera i jego kolegów. Tak, oni mają super.

PiS próbuje jeszcze przekonać Polaków, że „Polexit to piramidalna bzdura”. Taka taktyka się sprawdzi?
Przecież od dawna wiemy, że władza jest antyeuropejska. Teraz będą udawać, bo taki przykaz dostali od prezesa na spotkaniu w Jachrance – mają kochać Europę, nie nazywać unijnej flagi szmatą. Ale długo nie wytrzymają. Za chwilę wyjdzie z nich prawda, bo antyeuropejskie poglądy są na tyle silne, że nie da się ich tak po prostu schować. A poza tym Polacy mają dobrą pamięć i wiedzą, że PiS jest antyeuropejski, a Mateusz Morawiecki kłamie. Nie wystarczy pomachać teraz unijną flagą.

Waldemar Mystkowski pisze o tym, jak PiS chce dopaść sędziego Tuleyę.

Postępowania wobec niego mogą zakończyć się dyscyplinarkami.

Sędzia Igor Tuleya to jeden z bardziej rozpoznawalnych sędziów. Bardzo nie pasuje władzy PiS, gdyż zachowuje swoją niezależność. Zaliczany jest do niewielkiego grona 284 „sędziów wolności”, którego listę publikuje Archiwum Osiatyńskiego w dziale „Alfabet buntu”.

Służby podległe Zbigniewowi Ziobrze urządziły na sędziego Tuleyę dosłownie polowanie z nagonką. Tuleyi trafiła się w Sądzie Okręgowym w Warszawie sprawa wg przydziału normalnego obiegu, tj. alfabetycznego. Ale za to sprawa spektakularna, która wejdzie do podręczników politologii.

W grudniu 2016 roku doszło w Sejmie do wykluczenia posła PO Michała Szczerby, po czym marszałek Kuchciński przeniósł obrady do Sali Kolumnowej, do której nie wpuszczono posłów opozycji, a głosowano wówczas nad jedną z najważniejszych uchwał – budżetową. Istniało domniemanie, iż nie było kworum podczas głosowań, czyli budżet został najprawdopodobniej uchwalony niezgodnie z prawem.

Odbywał się wówczas protest obywateli pod Sejmem, a Jarosław Kaczyński wyjeżdżał z gmachu parlamentu z charakterystycznym uśmieszkiem na swej twarzy, który narracyjnie należy odczytać: „ale zrobiłem z was wałów”. Później sekwencję tych zdarzeń przyciężkie umysły pisowskie nazwały „puczem”.

Opozycja złożyła zawiadomienie do prokuratury, ta jednak podległa Ziobrze nie dopatrzyła się żadnych uchybień i sprawę umorzyła. Jednak trafiła ona do sądu i rozpatrzył ją sędzia Tuleya, który uchylił decyzję prokuratury i nakazał wznowienie śledztwa.

No i się zaczęło. Od kilku miesięcy specjalny wydział w Prokuraturze Krajowej sprawdza decyzję Tuleyi. Przesłuchiwani są pracownicy sądu i sędziowie oraz prezes Sądu Okręgowego w Warszawie. Ten wydział wewnętrzny  został utworzony przez PiS do specjalnego ścigania sędziów i prokuratorów.

W tym aspekcie jest to przykład ewidentnego państwa policyjnego. Niczego na Tuleye nie znaleziono, bo ten zachował szczególną staranność proceduralną. Nawet nominant Ziobry zastępca prezesa sądu Dariusz Drajewicz wzywał Tuleye na dywanik i co charakterystyczne dla tej władzy, zrobił to, gdy prezes sądu była na urlopie.

To jest polowanie na Tuleyę z najwyższej półki prokuratorskiej (ambony), bo Prokuratury Krajowej. Nagonkę zaś prowadzi rzecznik dyscyplinarny sądów powszechnych. W tej chwili przeciw Tuleyi odbywa się 7 postępowań, w których jest wymieniony z nazwiska.

Postępowania mogą zakończyć się dyscyplinarkami. I chyba tak się stanie. Tuleya jeszcze się trzyma, nie daje zaszczuć, ale każdy ma swoją wytrzymałość. W tym aspekcie w ogóle nieznanym publiczności polskie sądownictwo zostało rozłożone, gnije, toczy je nowotwór bezprawia i służalczości. Togi sędziowskie zamienione zostały na liberie. Na czele ministerstwa sprawiedliwości i prokuratury stoi osobnik Ziobro, niezbyt kumaty magister prawa.

Nowy biznesik Rydzyka – brunatny

14 Gru

Europoseł Mirosław Piotrowski, który dopiero co złożył wniosek o założenie nowej partii „Ruch Prawdziwa Europa” i wzywał narodowców do wspólnego startu w nadchodzących wyborach, ma już nowego sojusznika.

Plotka jakoby nowe ugrupowanie powstawało pod parasolem toruńskiego redemptorysty T.Rydzyka, zainteresowała Janusza Korwin-Mikkego, lidera „Wolności”.

W rozmowie z „Super Expressem” powiedział on dobitnie: „Traktujemy je jako sojusznika”. Dlaczego? Mikke jest przekonany, że nowe ugrupowanie będzie odbierało głosy głównie Prawu i Sprawiedliwości. „Część wyborców antyunijnych wie, że PiS antyunijne nie jest. To może nam napędzić trochę głosów, cholera wie…”– powiedział gazecie Korwin-Mikke, wojowniczo nastawiony do UE.

Lider „Wolności” jest przy tym głęboko przekonany, że nowa partia nie jest dla niego żadną konkurencją. „Nasza klientela to młodzi ludzie, którzy z Rydzykiem mają niewiele wspólnego. Wzmocni się antyunijny przekaz. Ja jestem zwolennikiem ruchów w obronie Europy. Obrony przed su…nami z Unii Europejskiej!” – powiedział otwarcie Janusz Korwin Mikke.

W tej sytuacji jest wielce prawdopodobne, że partia Korwin-Mikkego, narodowcy i partia Rydzyka w wyborach do europarlamentu stworzą nawet wspólną listę, a to obecnie rządzącym nie pomoże.

— SOLORZ, SFERIA I ŁASKA PAŃSTWA – Dominika Wielowieyska w GW: “Najpierw Plus Bank Zygmunta Solorza zatrudnia zagadkowego bohatera afery KNF. Potem spółka Solorza, Sferia, występuje do państwa o rozłożenie na raty 1,7 mld zł. Na koniec miliarder spotyka się z premierem Morawieckim w Świątyni Opatrzności. (…) W tym czasie Solorz toczył ważne rozmowy z państwem. Gra szła o to, by Cyfrowy Polsat zapewnił klientom transmisję danych w sieci komórkowej dzięki częstotliwości 800 MHz. Chce ją zarezerwować od 2019 do 2033 r. spółka Sferia należąca do grupy Cyfrowego Polsatu”.

— WIELOWIEYSKA ZAPOWIADA WEEKENDOWY TEKST O SOLORZU: “O karierze Zygmunta Solorza, jego relacjach z rządem i nowych wątkach w aferze KNF związanych z bankiem Solorza – w sobotę w „Magazynie Świątecznym”
wyborcza.pl

— PARTIA OJCA RYDZYKA WYDATNIE WZMACNIA POZYCJĘ ZIOBRY WOBEC KACZYŃSKIEGO – LUDWIK DORN w GW: “Rozwiązanie kryzysu wewnętrznego, czyli dymisja Ziobry, niesie ze sobą ryzyko wzmocnienia kryzysu dominacji, bo niewykluczone, że zdymisjonowany przepisałby się do partii Rydzyka. Z kolei nic nierobienie także będzie wzmacniać oba kryzysy, bo w PiS i ośrodku toruńskim pojawi się przeświadczenie, że naczelnik z Nowogrodzkiej „nie ogarnia”, czyli hulaj dusza, piekła nie ma. Teoretycznie jest możliwe pójście drogą leninowską z 1920 r., kiedy wódz rewolucji opublikował sławetne dzieło „O dziecięcej chorobie „lewicowości” w komunizmie”, w której chłostał ultraradykałów za to, że nie chcą uwzględniać mądrości etapu i zawierać taktycznych kompromisów w celu utrzymania lub zdobycia władzy. Ale wtedy Lenin miał w ręku wszystkie środki oddziaływania propagandowego na społeczeństwo, a co ważniejsze – na swoją partię, a Radio Maryja ma w ręku ojciec dyrektor i przesłaniu „O dziecięcej chorobie „prawicowości” w obozie „dobrej zmiany” może dać odpór. Tak źle, tak fatalnie, a tak niedobrze. Nie wiadomo, co robić, a to widać, słychać i czuć”.
wyborcza.pl

— MONIKA OLEJNIK W GW O PREZENTACH ZIOBRY DLA OPOZYCJI: “Przygotował fatalną ustawę o IPN, wzbudził u Polaków strach przed polexitem, a teraz przypomniał wyborcom związek polityków PiS z aferą SKOK-ów. Zbigniew Ziobro porusza się jak słoń w składzie porcelany”.
wyborcza.pl

— KRYSTYNA NASZKOWSKA O NOWYM LEPPERZE – w GW: “W ogóle Kołodziejczak jest niezwykle aktywny na portalach społecznościowych, wykorzystuje je do promowania związków rolniczych, które założył, i własnych poglądów. Na wiosnę tego roku wyraźnie doszedł do wniosku, że mandat radnego to za mało dla tak ambitnego młodego człowieka. O ponowny start nie zabiegał, za to ruszył z budową własnej organizacji, która może okazać się dla niego trampoliną polityczną. Być może wzorując się właśnie na Lepperze. Ruszył i idzie jak burza”.
wyborcza.pl

— JAKUB MAJMUREK PISZE, ŻE WOTUM ZAUFANIA TO ZA MAŁO, ŻEBY ODZYSKAĆ WIARYGODNOŚĆ: “Koszty obecności Ziobry w rządzie robią się naprawdę wysokie. Cała akcja z aresztowaniem Wojciecha Kwaśniaka i słowami Ziobry, że były szef KNF został pobity, bo kontrolowana przez niego instytucja „rozzuchwaliła przestępców” wygląda jak powtórka sprawy doktora G. Po jego zatrzymaniu Ziobro powiedział publicznie „ten pan nikogo nie zabije” – za co później kazał mu przepraszać sąd. Sprawa ta stała się symbolem „policyjnego państwa PiS” i jednym z powodów klęski PiS w roku 2007. Także w 2018 kierownictwu partii powinny zapalać się lampki ostrzegawcze – schemat działania ministra sprawiedliwości jest bardzo podobny. Tak długo, jak długo Ziobro będzie funkcjonował w rządzie na podobnych zasadach, Morawiecki będzie musiał poświęcać większość energii na łagodzenie wywołanych przez niego kryzysów”.
newsweek.pl

— EWA SIEDLECKA PISZE O MANIPULOWANIU SKŁADAMI ORZEKAJĄCYMI W TK I ODMOWIE UDZIELENIA ODPOWIEDZI NA TEN TEMAT PRZEZ BIURO TRYBUNAŁU: “Jaka jest skala manipulacji – nie wiadomo, bo Trybunał odmawia podania danych o tym, ile razy składy zmieniano. Na moje pytanie w tej sprawie zadane w maju Biuro Prasowe TK stwierdziło, że żądam „informacji przetworzonej”, a to znaczy, że muszę udowodnić, że udzielenie mi odpowiedzi jest „szczególnie istotne dla interesu publicznego”. Odpowiedziałam: „Kwestia poszerzającej interpretacji prawa tam, gdzie chodzi o konstytucyjne prawo do bezstronnego sądu, jest »szczególnie istotna dla interesu publicznego«. Taka poszerzająca interpretacja narusza gwarancję bezstronnego sądu. Dlatego w interesie publicznym jest poznanie skali tego zjawiska i publiczna dyskusja nad nim”. Biuro odpisało, że go nie przekonałam”.
polityka.pl

— ADAM LESZCZYŃSKI W OKU O EKSPERTYZIE PROF. OSĘKI NA KTÓRĄ POWOŁAŁ SIĘ NSA WS DEKOMUNIZACJI ULIC W WARSZAWIE: “Naczelny Sąd Administracyjny, który ostatecznie unieważnił zmiany nazw ulic w Warszawie narzucone przez wojewodę, korzystał z ekspertyzy historyka prof. Piotra Osęki. Według niego „za patronów symbolizujących komunizm można uznać wyłącznie osoby zaangażowane w budowę powojennego państwa totalitarnego na kierowniczych stanowiskach” [publikujemy ten dokument]”.
oko.press

>>>