Tag Archives: Jacek Czarnecki

Kaczyńskiego sraka i padaka. Z życia pasqud 30

25 Lip

Prokuratura po raz kolejny chce, by tłumaczka Donalda Tuska stawiła się na przesłuchanie w sprawie tzw. zdrady dyplomatycznej.

Magdalena Fitas – Dukaczewska tłumaczyła rozmowę Donalda Tuska z Władimirem Putinem po katastrofie smoleńskiej. Jej klientami byli też inni premierzy i prezydenci m. in. Aleksander Kwaśniewski czy Bronisław Komorowski, miała też dostęp do najwyższych stopniem tajemnic NATO i Unii Europejskiej.

Na pierwsze przesłuchanie została wezwana pod koniec 2018 roku, ale odmówiła złożenia zeznań ze względu na tajemnicę zawodową. Prokuratura zwolniła ją z tego obowiązku, ale w marcu 2019 roku są uchylił postanowienie. Bartosz Biernat z prokuratury krajowej zapowiadał wówczas, że postanowienie będzie prawdopodobnie ponowione. – Sąd nie zabronił prokuraturze zwolnienia tłumaczki z tajemnicy, a tylko uchylił to konkretne zwolnienie ze względu na jego uzasadnienie – stwierdził. Teraz prokuratura chce ponownie wezwać Fitas – Dukaczewską na przesłuchanie w sprawie Donalda Tuska.

Prokuratura znowu chce przesłuchać tłumaczkę premierów i prezydentów Magdę Fitas Dukaczewską. Wydano powtórne postanowienie o zwolnieniu jej z tajemnicy. Chodzi o zeznania w śledztwie dot. Tzw zdrady dyplomatycznej. O zdradę @donaldtusk oskarżany jest przez @Macierewicz_A

Rzekoma zdrada dyplomatyczna Tuska

Tłumaczka miałaby zeznawać w sprawie tzw. zdrady dyplomatycznej, o którą Donalda Tuska oskarża Antoni Macierewicz. Były szef Ministerstwa Obrony Narodowej twierdzi, że w trakcie rozmowy ówczesnego premiera Polski z Putinem 10 kwietnia 2010 roku padły istotne słowa, które miałyby pomóc w wyjaśnieniu przyczyn katastrofy prezydenckiego Tupolewa.

Wbrew dobrej zmianie

W wywiadzie z marca tego roku Fitas – Dukaczewska przyznała, że zrezygnowała z pracy dla najwyższej rangi urzędników państwowych zaraz przed zaprzysiężeniem Andrzeja Dudy. “Nie chciałam mieć nic wspólnego z obecną władzą (…) Nawet gdybym nie miała żadnego klienta do tłumaczenia, to wolałabym dawać korepetycje, niż pracować na rzecz >>dobrej zmiany<<“ – mówiła. Teraz prokuratura pod przywództwem Zbigniewa Ziobro chce, by zeznawała w sprawie Tuska. Skoro odmawia to władza przez choćby media narodowe może obwieścić wszem i wobec, że z pewnością coś ukrywa, coś soczystego, co z pewnością wyjaśniłoby, że za tragedią w Smoleńsku stoi wielki spisek, o którym nigdy przecież się nie dowiemy…

O tym, że w poprzednią sobotę podczas marszu równości, który odbywał się w Białymstoku, kibole i narodowcy zakłócili manifestację, wiele już napisano. Doszło do starć z policją, zaś w kierunku maszerujących poleciały kamienie, butelki i race. Część uczestników parady zostało rannych, a Komendant Główny Policji publicznie zapowiedział, że nikt w tej sprawie nie pozostanie bezkarny.

Z tej okazji Roman Giertych postanowił zwrócić uwagę na pewną prawidłowość, a mianowicie na to, że dobra zmiana po raz kolejny skutecznie odwraca uwagę Polaków od stosu piętrzących się problemów, których władza nie potrafi lub nie chce rozwiązać. 

Jak wylicza Giertych:

Kolejny dzień PR-owcy PiS zaliczają sukces, bo nie mówimy o: aferach PiS, rosnących cenach, katastrofie w służbie zdrowia i edukacji, malejącej produkcji, zerowej pozycji Polski w UE. Ci którzy w dobrej (lub nie) wierze poruszają jakikolwiek inny temat są przyjaciółmi PiS“.

Pomijając fakt, że dla funkcjonowania demokracji poszanowanie praw mniejszości jest zagadnieniem fundamentalnym, które w Polsce PiS jest non stop łamane, to trudno się z Giertychem nie zgodzić.

Dobra zmiana non stop w sprytny sposób obraca kota ogonem, odwracając przy tym uwagę Polaków od takich katastrof jak zapaść służby zdrowia, drożyna w sklepach, czy nieudana reforma edukacji…

Może warto przypomnieć, że w faszystowskich Niemczech w 1937 roku powstała „Narodowa Centrala do Walki z Homoseksualizmem i Aborcją”. Uroda nazewnictwa bardzo przypomina instytucje, które teraz powstają w Polsce.

Faszystowskie Niemcy, tak jak chce tego naczelny „Gazety Polskiej” i paru biskupów, po kilku latach rządów Hitlera a pod szczególną pieczą Himmlera, były rzeczywiście „wolne od LGBT”. Co prawda trzeba było w tym celu użyć obozów koncentracyjnych, ale dziś można prościej: można zgnoić, zastraszyć, pobić, ocenzurować, nie pozwolić żyć. Z błogosławieństwem władzy i Kościoła.

W którą to stronę zmierzasz Polsko PiS? Jak daleko oddalisz się od demokracji i chrześcijaństwa?

Prof. Magdalena Środa zareagowała na decyzję sklepu Empik i stacji paliw BP ws. nierozpowszechnia propisowskiej Gazety Polskiej z naklejką strefa wolna od lgbt.

Są tacy, którzy twierdzą, że Witold Gombrowicz tak naprawdę nigdy nie umarł. Skoro tak, to możemy z nim porozmawiać – choćby o tym, jak widzi naszą rzeczywistość.

Dziś 50. rocznica śmierci Witolda Gombrowicza. Można ją obchodzić 24 i 25 lipca, bo różne źródła różnie podają, a to dlatego, że jak pisze w biografii Klementyna Suchanow, Gombrowicz zmarł przed północą, ale śmierć stwierdzono po północy. Są i tacy, którzy twierdzą, że tak naprawdę nigdy nie umarł. Skoro tak, to możemy z nim porozmawiać – choćby o tym, jak widzi naszą rzeczywistość.

***

Ciągle słychać, jacy to my, Polacy, jesteśmy wielcy, potężni i że najbardziej na świecie cierpieliśmy.
Kiedyś zdarzyło mi się uczestniczyć w jednym z tych zebrań poświęconych wzajemnemu polskiemu krzepieniu się i dodawaniu ducha… gdzie odśpiewawszy „Rotę” i odtańczywszy krakowiaka, przystąpiono do wysłuchiwania mówcy, który wysławiał naród, albowiem „wydaliśmy Szopena”, albowiem „mamy Curie-Skłodowską” i Wawel, oraz Słowackiego i Mickiewicza, i poza tym byliśmy przedmurzem chrześcijaństwa. Ale ja odczuwałem ten obrządek jak z piekła rodem, ta msza narodowa stawała się czymś szatańsko szyderczym i złośliwie groteskowym. Gdyż oni, wywyższając Mickiewicza, poniżali siebie – i takim wychwalaniem Szopena wykazywali to właśnie, że nie dorośli do Szopena, a lubując się własną kulturą, obnażali swój prymitywizm. Geniusze! Do cholery z tymi geniuszami!

Dążyłem do tego, żeby Polak mógł z dumą powiedzieć: należę do narodu podrzędnego. Z dumą. Albowiem, jak łacno zauważycie, takie powiedzenie tyleż poniża, co wywyższa.

Zaraz ktoś powie, że nie jest pan patriotą.
Czy ja, broniąc Polaków przed Polską, jestem czy nie jestem patriotą? Gdyż przecie Polska składa się z Polaków. Im silniejszy, im zdolniejszy do życia i rozwoju będzie Polak, tym żywotniejsza, silniejsza stanie się Polska. Mnie nie idzie o to, aby zniszczyć nasze poczucie wspólności z narodem, tylko o to, aby Polak przestał na kolana padać przed Polską – aby potraktował ją „z góry”, twórczo, jako coś, co przez niego musi być stwarzane. Jako dzieło swoje, nie jako Boga swojego.

Polski katolicyzm tak nas ukształtował, że na kolana padamy?
Katolicyzm taki, jaki urobił się historycznie w Polsce, rozumiem jako przerzucenie na kogoś innego ciężarów nad siły. Jest to zupełnie jak stosunek dzieci do ojca. Dziecko jest pod opieką ojca. Ma go słuchać, szanować i kochać. Wypełniać jego przykazania. Więc dziecko może pozostać dzieckiem, ponieważ wszystka „ostateczność” przekazana jest Bogu Ojcu i jego ziemskiej ambasadzie, Kościołowi. Polak uzyskał w ten sposób świat zielony – zielony, gdyż niedojrzały, ale zielony także dlatego, że w nim łąki, drzewa są kwitnące, nie zaś czarne i metafizyczne.

Mnie, który jestem okropnie polski i okropnie przeciw Polsce zbuntowany, zawsze drażnił polski światek dziecinny, wtórny, uładzony i pobożny. Polską nieruchomość w historii temu przypisywałem. Polską impotencję w kulturze – gdyż nas Bóg prowadził za rączkę. To grzeczne polskie dzieciństwo przeciwstawiałem dorosłej samodzielności innych kultur. Ten naród bez filozofii, bez świadomej historii, intelektualnie miękki, duchowo nieśmiały, naród, który zdobył się tylko na sztukę poczciwą i „zacną”, rozlazły naród lirycznych wierszopisów, folkloru, pianistów… Mojej działalności literackiej przyświeca idea, żeby wydobyć człowieka polskiego ze wszystkich rzeczywistości wtórnych.

Jak to zrobić?
Dojrzewamy pomimo wszystko, gdzieś na samym spodzie. Jeżeli katolicyzm wyrządził, w moim pojęciu, wielkie szkody polskiemu rozwojowi, to ponieważ spłycił się w nas do wymiaru zbyt łatwej i zbyt pogodnej filozofii, będącej na usługach życia i jego bezpośrednich potrzeb. Z katolicyzmem głębokim, tragicznym nietrudno porozumieć się dzisiaj literaturze, albowiem zawiera on tę treść emocjonalną, która i w nas rośnie, gdy spoglądamy na rozwydrzenie świata.

Odwrót! Odwrót! Odwrót! Z chwilą gdy pojmiemy, żeśmy daleko zabrnęli, gdy zechcemy wycofać się z siebie, genialny Chrystus poda nam rękę: ta dusza jak żadna inna poznała sekret odwrotu. Nauka, która rozwaliła państwo rzymskie, jest sprzymierzeńcem naszym w walce o zburzenie wszystkich zbyt wyniosłych gmachów, jakie dzisiaj budujemy, o dotarcie do nagości i prostoty, do zwykłej, elementarnej cnoty.

Co kryją w sobie prywatne zapiski polskich pisarzy

A wie pan, że podczas Marszu Równości w Białymstoku pewna kobieta powiedziała właśnie, że Jezus nie szedłby z tymi, którzy rzucają kamieniami w ludzi różnych od siebie? Możliwy jest odwrót? Powrót do elementarnych cnót?
Już pisałem w innym miejscu o tym naszym alter ego, które na gwałt domaga się głosu. Historia zmusiła nas do hodowania w sobie pewnych tylko cech naszej natury i jesteśmy nadmiernie tym, czym jesteśmy – jesteśmy przestylizowani. A to tym bardziej iż, wyczuwając w sobie obecność tamtych innych możliwości, pragniemy je gwałtem unicestwić.

Jak na przykład przedstawia się sprawa naszej męskości? Polakowi (w przeciwieństwie do rasy łacińskiej) nie wystarcza, iż do pewnego stopnia jest mężczyzną, chce on być mężczyzną bardziej, niż jest, rzec można: narzuca sobie mężczyznę, jest tępicielem własnej kobiecości. I jeśli się zważy, że historia zmuszała nas zawsze do życia wojskowego i wojowniczego, ów gwałt psychiczny staje się zrozumiały. Tak to lęk przed kobiecością sprawia, iż decyzje nasze stają się sztywne i zwracają się przeciw nam, zaznacza się niezręczność osób, które obawiają się, iż nie będą na wysokości swego postulatu, zanadto „chcemy być” tacy, a nie inni, wskutek czego za mało „jesteśmy”.

Jeśli przyjrzymy się innym naszym cechom narodowym (jak miłość ojczyzny, wiara, zacność, honor…), to w nich wszystkich dostrzeżemy ów przerost wynikający stąd, że typ Polaka, jaki sobie urobiliśmy, musi tłumić i niszczyć typ, jakim moglibyśmy być, istniejący w nas jako antynomia.

Tak to chyba działa z podsycaniem strachu przed tym szatańskim LGBT, czyli innością.
Mniemam, że dziś właśnie nadszedł moment, aby uruchomić tę drugą naszą osobowość – dzisiaj, nie tylko dlatego, że musimy koniecznie stać się luźniejsi, giętsi wobec świata, także dlatego, że ta operacja wymaga niezmiernej swobody duchowej, która stała się dla nas, poza granicami kraju, możliwa, ale przede wszystkim dlatego, że to jedyny zabieg zdolny naprawdę natchnąć nas nową żywotnością, otworzyć przed nami nowe tereny.

Odkryjemy tego drugiego Polaka, gdy zwrócimy się przeciwko sobie. A zatem przekora powinna stać się dominantą naszego rozwoju. Będziemy musieli na długie lata oddać się przekorze, szukając w sobie tego właśnie, czego nie chcemy, przed czym się wzdragamy.

Literatura też powinna stać się przekorna?
Literaturę powinniśmy mieć akurat przeciwną tej, która dotąd się nam pisała, musimy szukać nowej drogi w opozycji do Mickiewicza i wszystkich królów duchów. Literatura owa nie powinna utwierdzać Polaka w jego dotychczasowym pojęciu o sobie, lecz właśnie wyłamywać go z tej klatki, ukazywać, czym dotąd nie ośmielił się być. Historia? Trzeba, abyśmy się stali burzycielami własnej historii, opierając się tylko na naszej teraźniejszości – gdyż właśnie historia stanowi nasze dziedziczne obciążenie, narzuca nam sztuczne wyobrażenie o sobie, zmusza, abyśmy upodabniali się do historycznej dedukcji, zamiast żyć własną rzeczywistością.

Ale najdotkliwsze będzie: zaatakować w sobie polski styl, polską piękność, stworzyć nową mitologię i nowy obyczaj z drugiej naszej półkuli, z tamtego bieguna – rozszerzyć i wzbogacić naszą piękność w ten sposób, aby Polak mógł podobać się sobie w dwóch sprzecznych ze sobą postaciach – jako ten, kim jest w tej chwili, i jako ten, który burzy w sobie tego, kim jest.

Po co Gombrowiczowi ten „Kronos”

Historia narzuca nam sztuczne wyobrażenie o sobie, a w dodatku mamy poczucie zalewu głupoty.
Kryzys intelektualny, jaki przeżywamy, nie tyle może należy przypisać zwątpieniu w siłę rozumu, ile temu, że jego zasięg jest tak nieznaczny. Z przerażeniem ujrzeliśmy, że otacza nas milionowy bezmiar umysłów ciemnych, które porywają nam prawdy nasze, aby je paczyć, pomniejszać, przerabiać na narzędzie swoich namiętności; i odkryliśmy, że ilość ludzi jest bardziej decydująca niż jakość prawd.

Był pan, co tu kryć, kiepskim uczniem i ledwo przemykał z klasy do klasy. Ale pana biografka Klementyna Suchanow uważa, że byłby pan dobrym ministrem edukacji, bo pisał pan o akceptacji kompleksów.
W dniu, w którym ujawni się cała prawda o tym nauczaniu szkolnym – dzień ten jest jeszcze bardzo odległy – ludzkość znajdzie się w obliczu wielkiej mistyfikacji i monstrualnego oszustwa. Wyjdzie na jaw wtedy, że nauczyciel ględzi, uczeń nie słucha; że nikt nic nie robi; że uczeń oszukuje, nauczyciel daje się oszukiwać; że gdyby ścisnąć 30 godzin intensywnej nauki, starczyłyby ze trzy kwartały obecnej szkoły.

I na koniec wróćmy do literatury. Ostrzegał pan przed szczerością.
Niczego nie lękam się bardziej jako pisarz. Naiwna prostolinijna szczerość w literaturze jest do niczego. I oto znów jedna z dynamicznych antynomii sztuki: im bardziej jest się sztucznym, tym bardziej można być szczerym, sztuczność pozwala artyście na zbliżenie się do prawd wstydliwych.

Bardzo lubię pana wykład o szczęściu wygłoszony Ricie na 30. urodziny. Brzmiał on tak: „Szukanie szczęścia i duchowego komfortu to życiowa tandeta. Trzeba umieć bawić się drobiazgami i wkładać możliwie najwięcej z siebie w to, co się robi. Masz 30 lat. Starzejąc się, człowiek staje się podmiotem, a przestaje być przedmiotem. Przez to świat staje się o wiele bardziej interesujący. Dopiero stając się podmiotem, kobieta zaczyna żyć naprawdę i może znieść starzenie się. Tylu ciekawych rzeczy się nie zauważa, jeśli myśli się tylko o tym, żeby się podobać. A samotność? Każdy jest samotny. Wszystkie zwierzęta są samotne. Widziałaś kiedyś, żeby psy spacerowały pod rękę?”.
Podobno są tacy, którzy widzieli.

***

Odpowiedzi pochodzą z książek: „Dziennik”, „Wspomnienia polskie. Wędrówki po Argentynie”, „Testament. Rozmowy z Dominique de Roux”, „Publicystyka, wywiady, teksty różne” oraz „Gombrowicz w Argentynie” (ostatnia autorstwa Rity Gombrowicz).

Sekretne dzienniki Gombrowicza

Reklamy

Mazurek i Macierewicz. Z życia pasqud 20

15 Lip

W ten weekend Koalicja Obywatelska przedstawiła zręby swojego programu gospodarczego. Wart 30 mld zł projekt obniżki podatków, szczególnie dla najmniej zarabiających (zysk dla zarabiających najniższą krajową w granicach 600 zł netto miesięcznie) stanowi pierwszy krok, aby rzucić wyzwanie wizji państwa zaproponowanej przez PiS.

Jak się można było spodziewać, rządzący postanowili zrobić co w ich mocy, aby uniemożliwić wyjście opozycji z ofensywą. O ile jednak sam merytoryczny zrąb propozycji konkurentów okazał się dla PiS medialnie nie do ruszenia, to ci postanowili użyć innej starej sztuczki, czyli oddalić argument poprzez pozbawienie wiarygodności jego autora. Stąd rząd ruszył ze specjalną stroną internetową prezentującą alternatywny “program” opozycji z wyborem cytatów polityków PO z przestrzeni ostatnich lat. Na Twitterze uaktywnili się politycy obozu władzy zarzucając KO brak wiarygodności i odpowiedzialności. Te próby uderzenia były mniej lub bardziej trafne, jednak zdarzały się przypadki niesamowicie niefortunne, jak atak w wykonaniu byłej rzeczniki PiS, dziś europoseł, Beaty Mazurek. Polityk na Twitterze napisała: “zadaję KE i Schetynie pytanie-ile dziesiątek mld złotych będą kosztowały PL wasze populistyczne obietnice?”

Powyższe słowa są ze strony PiS niesamowicie nieprzemyślane, ponieważ Beata Mazurek użyła argumentu ze słynnego i tak lubianego przez rząd cytatu Jacka Rostowskiego, że pieniędzy na 500+ “nie ma i nie będzie”. Przecież sam sztandarowy program 500+ to teraz rocznie koszt ponad 40 mld zł, czyli niemal 1,5 krotność kosztu wszystkich obietnic z programu “Wyższa Płaca”. Jeśli ten drugi jest niegospodarnością, to jak nazwać ten pierwszy?

Przypomnijmy przy tym, że dzięki propozycji KO praca zacznie bardziej się opłacać. Jeśli zarobki najmniej zarabiający wzrosną o 38%, to zwyczajnie podjęcie aktywności zawodowej stanie się bardziej atrakcyjne, a warunki życia bardziej godne, bez podwyższania kosztów pracy i opieki społecznej. Przypomnijmy, że mówimy o kraju, gdzie pracuje zaledwie 56% osób w wieku produkcyjnym. Innymi słowy program PO generować będzie nie tylko koszty ale i zyski wynikające ze wzrostu zatrudnienia i podatków z dodatkowych etatów i godzin pracy. Nie można tego samego powiedzieć o 500+, ponieważ jego błogosławiony wpływ na wzrost gospodarczy jest jednym z najbardziej szkodliwych mitów gospodarczych. W myśl tego ostatniego bowiem to nie praca, a kredyt rozwija gospodarkę narodową. Pożyczać nie można jednak w nieskończoność.

Słowa Beaty Mazurek pokazują, że wielką obłudą władzy były twierdzenia, że Polskę stać na wielkie programy redystrybucyjne. Cała “Piątka Kaczyńskiego” ma kosztować przyszłoroczny budżet 42 mld zł, do których dochodzi ponad 20 mld zł z programu 500+ na drugie i kolejne dziecko, a trzeba jeszcze uwzględnić kolejne środki na wyprawkę 300+. Do tego 13-sta emerytura ma być najprawdopodobniej utrzymana, zatem kiedy niegospodarna opozycja chce wydać 30 mld zł, to odpowiedzialni gospodarze z PiS wydadzą prawie 70 mld zł. Do tego trzeba doliczyć nawet do 15 mld zł kosztów obniżenia wieku emerytalnego, czyli jeszcze kilka nawet małych programów “Plus” i zbliżamy się do 100 mld zł rocznie, czyli równowartości całych wydatków państwa na ochronę zdrowia. Proszę sobie teraz wyobrazić jak mogłaby wyglądać opieka nad pacjentem, gdybyśmy wydawali dwa razy więcej środków na zdrowie. To jest właśnie cicha cena za politykę PiS, którą dziś wszyscy musimy zapłacić.

Słowa Beaty Mazurek są wyżynami hipokryzji politycznej, która dobitnie obnaża jak bardzo dziś okłamuje się wyborców w Polsce. Rząd marnuje na potrzeby swojego populizmu kolejne szanse rozwojowe naszego kraju, a rozwiązania, które pozwolą cieszyć się ciężko pracującym ludziom godniejsza płacą uważa za szkodliwe. W myśl ostatnich awantur zadajmy sobie ponownie pytanie, kto pała zatem większą pogardą dla zwykłego człowieka?

Grzegorz Schetyna ogłosił sześć kluczowych punktów nowego programu wyborczego opozycji. – Nie wystarczy być jedynie anty-PiS-em, bo bycie anty-PiS-em nie odzwierciedla tak naprawdę tego, kim jesteśmy i za czym się opowiadamy – mówił podczas drugiego dnia Forum Programowego Koalicji Obywatelskiej pod hasłem “Uzdrowić Polskę”. Wśród zaprezentowanych punktów są m.in. wzrost płac, poprawa jakości służby zdrowia, wprowadzenie programu ochrony środowiska i związki partnerskie.

Sześć głównych zmian, których potrzebuje Polska

  1. Akt odnowy demokracji
    – Jednym zbiorem ustaw usuniemy cały śmietnik bezprawia – mówił Grzegorz Schetyna. Chce też wprowadzenia obligatoryjnych referendów po zebraniu miliona podpisów, głosowania przez Internet, praw dla kobiet i związków partnerskich.
  2. Podwyżki płac
    – To jest ten moment, w którym powinny urosnąć pensje. Dorabiają się partyjni działacze, pompują pieniądze ze spółek, tylko wypłata uczciwego człowieka nie rośnie. Ci, którzy zarabiają mniej niż 4500 złotych brutto, dostaną dodatkową premię za aktywność i pracę – zapowiedział lider PO.Wprowadzony ma zostać niższy PIT i ZUS dla wszystkich pracujących; przygotowany specjalny program startowy dla młodych; równe płace dla kobiet i mężczyzn, a także zniesienie zakazu handlu w niedziele.
  3. Europejska Ochrona Zdrowia
    – Ludzie widzą, że służba zdrowia się sypie i zwyczajnie zaczynają się bać. Na chorowanie mogą sobie dziś pozwolić jedynie najbogatsi albo związani z władzą. Nasz projekt europejskiej ochrony zdrowia pozostaje w mocy. Czekanie miesiącami, latami na poradę musi się skończyć – mówił Grzegorz Schetyna.Termin oczekiwania do specjalisty ma nie być dłuższy niż 21 dni, a oczekiwanie na SOR-ach nie może trwać dłużej niż 60 minut. Poza tym wprowadzony ma zostać program walki z rakiem; pełen bilans zdrowotny dla osób 50+; wprowadzone szczepienia dla dzieci; pakietu dla osób niepełnosprawnych oraz przywrócenie i rozszerzenie programu in vitro.
  4. Program dla seniorów
    – Trzynastą emeryturę trzeba utrzymać na stałe i oderwać od kaprysów władzy. Skoro można ją wypłacać, to ma być i już, a nie „może będzie, może nie będzie”. To nie jest kaprys władzy. To jest nasz obowiązek – mówił.Poza tym powstać mają centra rehabilitacji i domy dziennego pobytu; a pakiet dla seniora ma obejmować m.in. darmowe przejazdy taksówką do przychodni czy pomoc przy drobnych pracach domowych.
  5. Przyjazna szkoła
    – Nie będziemy do tego zamieszania dokładali kolejnej reformy. Najpierw musimy posprzątać i uspokoić sytuację. Naszymi sojusznikami będą samorządy i nauczyciele. I jednym, i drugim trzeba zaufać. Nauczycielom damy obiecane podwyżki (czyli 1000 złotych) i więcej autonomii – zapowiedział lider PO.Chce też, aby dom stał się “domem bez tornistra i prac domowych”, tak aby dzieci w szkole po lekcjach odrabiali zadania pod opieką nauczycieli.
  6. Czyste powietrze i woda
    – Jeśli nie dokonamy radykalnej zmiany, nasze dzieci nie zobaczą już świata, jaki my znaliśmy. Już teraz choroby wywoływane przez smog zagrażają prawidłowemu rozwojowi najmłodszych. Świeże powietrze już tylko z nazwy jest świeże, a znalezienie czystego wymaga wypraw i poszukiwań. Ogromne obszary Polski zagrożone są pustynnieniem – mówił Schetyna.Co KO chce zrobić? W ciągu 8 lat zredukować zanieczyszczenie powietrza w Polsce do poziomu “w pełni bezpiecznego dla zdrowia”, do 2030 roku wyeliminować węgiel w ogrzewaniu domów i mieszkań, do 2035 roku w ogrzewaniu systemowym, a do 2040 roku w energetyce. Poza tym ograniczyć zużycie plastiku oraz wprowadzić program „Dzika rzeka”, który ma uratować i wrócić naturze najcenniejsze duże i małe rzeki.

Antoni Macierewicz w ramach swoistego uaktywniania „reanimował” swoją podkomisję smoleńską, o której słuch zaginął. Ostatnio więc były szef MON wezwał do stawienia się przed nią, choć jak się okazało tylko on „przesłuchiwał”, dwóch posłów PO Cezarego Tomczyka i Pawła Suskiego:„Powiedzieć o tej podkomisji [smoleńskiej], że to parodia państwa to nie powiedzieć nic”.

Do tego grona dołączył także długoletni reporter Radia Zet Jacek Czarnecki. I tak jak w przypadku posłów, którzy opisywali spotkanie z Macierewiczem jako kuriozalne, podobny wniosek płynie z relacji Czarneckiego. Pierwotnie miał się stawić na przesłuchanie w miniony poniedziałek, ale zbyt późno dostarczono mu wezwanie. W efekcie spotkał się z Antonim Macierewiczem w ubiegły piątek

Rozmowa przebiegała w cztery oczy. – „Na koniec pan przewodniczący poinformował mnie, że spotkanie miało charakter niejawny. Powiedziałem, że muszę zaprotestować, bo o niejawnym charakterze powinienem zostać poinformowany na wstępie, a nie na końcu i według mnie nie można teraz stwierdzić, że spotkanie miało charakter niejawny. Pan Macierewicz poinformował mnie, że nie mogę ujawniać tego, co poruszał w zadawanych mi pytaniach, natomiast mogę mówić o samym fakcie i okolicznościach przesłuchania. Powiedziałem, że się nie zgadzam, na co pan przewodniczący odpowiedział: jeśli się pan nie zgadza, to możemy skasować nagranie” – opowiedział w onet.pl. Jacek Czarnecki.

A na Twitterze dodał: – „Jak można skasować nagranie z oficjalnego przesłuchania świadka? Przecież to jest rodzaj dokumentu. Tym bardziej że byliśmy z AM sam na sam, żadnego protokołu, ani nic z tych rzeczy. Wezwanie zachowałem, gdyby nagle miało się okazać, że to przesłuchanie „nigdy nie było aktualne”.

„W jakim kraju my żyjemy ? Wyobraźcie sobie, co robią z nagraniami, które obciążają kogoś z PiS. Po prostu je kasują…”; – „Bezcenne doświadczenie, a do tego dowiedziałeś się jak niektórzy bezgranicznie potrafią być kreatywni… i z każdej sytuacji znajdą wyjście” – komentowali internauci. – „Wiceprezes PiS Macierewicz proponuje skasowanie „przesłuchania” dziennikarza, które sam przeprowadzał. Wcześniej sam sobie wypisał legitymację, żeby „przesłuchiwać” posła opozycji. Wystawianie Macierewicza jako lidera listy w wyborach do Sejmu to kompromitacja PiS” – podsumował na Twitterze były minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak.

Ostatnimi bastionami demokracji pozostały tylko sądy, oblegane przez hufce najemników Zbigniewa Ziobry, oraz wolne media, opluwane przez wynajętych propagandystów udających dziennikarzy

W programie przedwyborczym PiS nie ma projektu zmiany konstytucji, ale nikt rozsądny nie zaprzeczy, że Kaczyńskiemu marzy się Polska w pełni autokratyczna, gdzie wszelkie instytucje państwa karnie podporządkują się jednemu ośrodkowi władzy. Ośrodkowi skupionemu wokół osoby Prezesa RP. A niewiele mu już brakuje do osiągnięcia celu. Ostatnimi bastionami demokracji pozostały tylko sądy, oblegane przez hufce najemników Zbigniewa Ziobry, oraz wolne media, opluwane przez wynajętych propagandystów udających dziennikarzy.

Dzięki desperacji przedstawicieli władzy sądowniczej broniących swojej niezależności oraz wsparciu instytucji unijnych polskie sądy trzymają się nieźle. Nie da się tego powiedzieć o wolnych (jeszcze) mediach, które czują się niezagrożone i za dobrą monetę przyjmują zapewnienia, że władza nie ma w planach wrogiego przejęcia zwanego „repolonizacją”.  Jakby zapominali, że ich redakcja czy rozgłośnia to zwykłe przedsiębiorstwo podlegające normalnym prawom rynku, a dla PiS żadna kwota (z budżetu państwa) nie jest zbyt duża, by wykupić „z obcych rąk” udziały wrażej firmy. Rządzącym, którzy dysponują ogromną pulą reklam spółek skarbu państwa, koncesjami, dyspozycyjnymi organami kontrolnymi oraz zbójeckim prawem do natychmiastowej zmiany regulacji i przepisów, udało się już osłabić wolę walki i siłę rażenia niektórych stacji, rozgłośni i tytułów. Ale są i takie wciąż przyzwoite media, gdzie przyzwoici ludzie, prawdziwi dziennikarze, nawet ci nagradzani i zasłużeni w obronie demokracji i zdrowego rozsądku, nie wykorzystują swego potencjału intelektualnego, refleksu i zawodowego doświadczenia, albo wykorzystują go jedynie dla własnej promocji. Niektórzy zdają się mieć dosyć uciążliwej i nieefektywnej walki o normalność. Inni zaczynają płynąć z prądem „demokratycznych przemian”.

Wiceminister Edukacji Marzena Machałek na pytanie o przyczyny bałaganu oświatowego idzie w zaparte. Wszystko jest w porządku, bo ona otrzymuje wiele podziękowań od szkół z całej Polski. Zasłużona dziennikarka nie pyta, które konkretnie szkoły są zachwycone reformą i wdzięczne ministerstwu, więc pani Machałek kontynuuje, że samorządy przygotowały miejsca w liceach dla wszystkich uczniów i prosi by nie nakręcać niepokojów, bo „pani jest doświadczonym dziennikarzem i wie jakie to stresujące dla uczniów i rodziców”.  Doświadczona dziennikarka chyba to wie, bo zmienia temat.

W innym programie bulwersujący temat kontynuuje minister edukacji Dariusz Piątkowski. Obliczył, że w skali kraju miejsc w szkołach średnich jest tyle, że z naddatkiem wystarczy dla wszystkich chętnych. Dziennikarka nie pyta, czy wobec tego uczeń z czerwonym paskiem o zdolnościach humanistycznych, dla którego zabrakło miejsca w liceum, powinien pójść do odzieżówki lub technikum mechanicznego.  Nie pyta też, czy wolne miejsca w Stalowej Woli zapełnić mają kandydaci z Warszawy i Wrocławia. A gdy minister twierdzi, że również poprzednio wielu uczniów dysponujących świadectwami z czerwonym paskiem nie dostawało się do liceów, dziennikarka nie stara się dowiedzieć, kiedy „poprzednio”, gdzie to było i z czyjego kapelusza pochodzą te dane.

Kiedy minister oświaty zapewnił, że reforma oświaty nie ma nic wspólnego z polityką, bo gdyby miała, to przeprowadzona zostałaby po wyborach, to dziennikarka nie spytała, z czym w takim razie ta reforma ma coś wspólnego, po co ją wymyślono i czemu uchwalono ją w ekspresowym tempie bez prawdziwych konsultacji. A gdy minister zrobił odkrycie, że jeśli brakuje miejsc w klasach, to przecież można utworzyć kolejne, dziennikarka nie dopytała, gdzie jeszcze można je tworzyć, skoro w sale lekcyjne przekształca się już korytarze, pokoje nauczycielskie, sekretariaty i szatnie. Gdy minister plecie coś o samorządach, opanowanych przez PO, które wyłącznie odpowiadają za bałagan w oświacie, to dziennikarce nie przyjdzie do głowy, że wszelkie zmiany kosztują, więc nie pyta, dlaczego ministerstwo zwraca samorządom jedynie kilka procent ich rzeczywistych wydatków, skoro dziesiątki razy słyszeli od minister Zalewskiej, że reforma jest policzona, a wydatki będą w pełni refundowane? A tak w ogóle to w żadnym wywiadzie nie usłyszałem najważniejszego pytania: Jaką korzyść z tej „reformy” odniosą mieszkańcy, którym trzeba będzie obciąć budżetowe fundusze na rozwój infrastruktury, komunikację, kulturę, zdrowie czy wydatki socjalne dla pokrycia kosztów fanaberii jednej pani wykonującej polecenia starszego faceta, któremu zamarzyło się, żeby szkoły były takie jak dawniej.

Główny macher od propagandy PiS Adam Bielan uznał, że warto powrócić do retoryki „dziadka z Wehrmachtu”, zarzucając Platformie jakieś faszystowskie resentymenty.  W wywiadzie prowadzonym przez znanego i przyzwoitego skądinąd dziennikarza ogłosił, że PO nawiązuje do symboliki Wolnego Miasta Gdańska, które przecież było siedliskiem niemieckiego nazizmu. Redaktorowi zabrakło wiedzy, a może tylko refleksu, by wyjaśnić widzom, że po przegranej wojnie Gdańsk odebrano Rzeszy i przekształcono w Wolne Miasto pod zarządem Ligi Narodów, że nie rządzili tam Niemcy, tylko Brytyjczyk, niejaki Reginald Tower, a porządku strzegły francuskie i angielskie wojska Ententy. Dla ludzi myślących Wolne Miasto Gdańsk może być zatem symbolem wolności i pokoju, a nazistowskie skojarzenia z obecną władzą polskiego Gdańska i chamskie dolepianie „frau” do nazwiska prezydent Dulkiewicz trafiają się tym, którzy incydentalne zwarcia w synapsach nazywają myśleniem.

Marcin Horała, poproszony o ocenę ogłoszonego właśnie programu Platformy, ochoczo wyjaśnił, że w odróżnieniu od programu PiS jest on niepoliczalny, niewykonalny, księżycowy, niewiarygodny i niekonkretny.  Znany dziennikarz nie zwrócił mu uwagi, że ta ocena wypisz – wymaluj przystaje do wypowiedzi pana Horały pozbawionej argumentów i dowodów oraz nie zasugerował, by PiS lepiej nie stawał w szranki z PO w konkurencji „wiarygodność”. A gdy pan Horała oświadczył, że związki jednopłciowe są nie do przyjęcia jako niekonstytucyjne, bo ustawa mówi tylko o związkach kobiety i mężczyzny, to doświadczony redaktor nie zwrócił mu uwagi, że pytanie nie dotyczyło małżeństwa, tylko związku partnerskiego, którego Konstytucja nie zabrania, bo wcale o nim nie mówi.

Kiedy marszałek Senatu Stanisław Karczewski powiedział dziennikarzom, że dla świętego spokoju Rzecznik Praw Obywatelskich „powinien wreszcie podać się do dymisji”, nikt jakoś nie zapytał dlaczego jeden z najwyższych rangą urzędników państwowych wywiera nacisk na inny organ konstytucyjny, na jakiej podstawie oferuje mu łaskawie spokój w zamian za wyczekiwaną dymisję i tym samym daje do zrozumienia, że festiwal nienawiści wobec Adama Bodnara i jego rodziny, który zainaugurowała TVP, może się skończyć wraz z położeniem na biurku dymisji RPO. Przy okazji: nikt nie zauważył, że Karczewski ujawnił ośrodek nagonki, bo w jego wypowiedzi: „mielibyśmy lepszego rzecznika” podmiotem nie są wszyscy Polacy, tylko partia, ludzie podzielający zdanie PiS o RPO.

***

Rośnie poparcie dla partii, która za nic ma demokrację, wolność, równość, prawo i sprawiedliwość. Czego domagać się od zwyczajnych Kowalskich, skoro bezczelna hucpa oszałamia nawet wytrawnych dziennikarzy, którzy nie radzą sobie z wyuczoną w PiS metodą zakrzykiwania niewygodnych pytań i ucieczki na manowce. Za dobra monetę przyjmują wyjaśnienie, że w istocie PiS zrobił to, ale poprzednicy zrobili owo, więc nie ma powodu się czepiać. Czy chociaż jeden prowadzący jakiś wywiad zareagował na masowe groźby kierowane do elektoratu: „jak nie wybierzecie naszych, to rząd nie da wam kasy”? Nie słyszałem, by ktoś przekazał widzom informację, że nakłanianie do zachowań wyborczych pod groźbą jest przestępstwem. Tylko raz usłyszałem ripostę dziennikarki na wypowiedź prominenta, który straszył apokalipsą napływu terrorystów w przypadku wygranej konkurentów w wyborach samorządowych: – Zgodę na pobyt wydaje rząd, a nie samorządy! Szkoda, że nie dodała, że rząd PO-PSL zobowiązał się do przyjęcia 7 tys. uciekinierów z bombardowanych miast Syrii, natomiast rząd PiS tylko w ubiegłym roku wydał zgodę na pobyt w Polsce ponad 25 tys. imigrantów z Azji i ponad 10 tys. obywateli krajów muzułmańskich. I pięknie, tylko po co było straszyć?

Może się czepiam. Może mam przesadne wymagania. Jednak uważam, że w sytuacji, gdy lansady opozycji wokół tworzenia wspólnego frontu zdolnego skutecznie przeciwstawić się nawale PiS, nie napawają optymizmem, wolne media pozostają niemal ostatnią fortecą broniącą Polaków przed wyborczym kłamstwem, manipulacją i oszczerstwami. Marzą mi się dziennikarze, którzy nie odpowiadają sami na swoje pytania i nie przerywają rozsądnym interlokutorom, natomiast potrafią zatrzymać słowotok rozmówców uciekających od rzeczowej wypowiedzi. Marzą mi się dziennikarze, którzy na bieżąco identyfikują kłamstwa i nie pozwalają na upowszechnianie wśród odbiorców swojej stacji fałszywej rzeczywistości. Chciałbym usłyszeć skierowany do widzów komunikat prowadzącego, że wątpliwe argumenty, którymi posługuje się jego rozmówca, pochodzą z produkowanego przez partyjnych propagandystów „przekazu dnia”, a agresywna forma narracji, przekrzykiwanie oponentów i galeria min towarzyszących wypowiedziom krytycznym to wyuczone reakcje, ćwiczone pod okiem fachowców od agitacji.

Z przyjemnością obejrzałbym wywiad z prominentem PiS, poprzedzony wypowiedzią prowadzącego: – Umówmy się, że Polska była w ruinie, cokolwiek złego dzieje się w kraju ma swoją praprzyczynę w rządach PO-PSL, a za wszystko odpowiedzialny jest Donald Tusk. Ustalmy, że błędów obecnej władzy nie będziemy usprawiedliwiać błędami poprzedników. Czyli w moim programie wykluczamy te argumenty z wypowiedzi. To by dopiero była ciekawa rozmowa!

Kononowicz Suski i jego pan Krętacz nr 1 w kraju, prezes K.

6 Mar

Marek Suski (minister w Kancelarii Premiera Mateusza Morawieckiego) był gościem programu 24 pytania (Polskie Radio). Szef w gabinecie premiera Mateusza Morawieckiego komentował m.in. obietnice wyborcze zapowiedziane przez Prawo i Sprawiedliwość.

Dochody wzrastają. Zabieramy mafiom i dajemy ludziom. Pieniądze wypływały, a poprzednicy nie byli w stanie nic z tym zrobić. Mimo że pisali sobie jakieś tajne notatki, w których wskazywali, że jest luka, nie podejmowali działań. (…) Nie chcieli dawać Polakom, myśleli o innych – mówi szef gabinetu premiera Marek Suski.

Uwaga! To nie scenariusz do filmu Barei. Marek Suski, szef gabinetu politycznego premiera, postanawia ukraść sprzed siedzimy klubu PO-KO pewną tablicę… I to nie byle jaką, ale tablicę z „Układem Kaczyńskiego”. Akurat jego zdjęcie się tam nie pojawiło. Czyżby czuł się pominięty? Nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać. Ta historia tak szybko się nie skończy. – To kradzież naszej własności – mówią politycy PO i zapowiadają kroki prawne.

Marek Suski w roli głównej

Minister Marek Suski nie zamierzał działać incognito, nie założył maski, a nawet nie pochylił głowy. Ale chyba miał nadzieję, że przypadkiem nikt tej politycznej kradzieży nie zauważy. Ups.

Zaledwie 2-sekundowy filmik z Markiem Suskim w roli głównej robi w sieci karierę. Ale jest też dowodem na „kradzież własności klubu PO-KO”. A to przestępstwo.

Według posłów PO to tylko kolejny dowód na to, jak bardzo PiS boi się prawdy o działaniach spółki Srebrna. Ale nie zamierzają w sprawie tablicy odpuścić. Nie ta, to pojawi się kolejna.

Krótka historia tablicy

Pierwsza tablica została ustawiona podczas posiedzenia Sejmu 19 listopada. Ta została usunięta w poniedziałek jako niezgodna z przepisami Regulaminu Sejmu dotyczącymi organizacji wystaw. Zaaresztowała ją straż marszałkowska, a posłowie PO nie  mogli nawet z depozytu odebrać swojej własności.

Drugą tablicę parlamentarzyści Platformy Obywatelskiej umieścili przed drzwiami prowadzącymi do siedzimy klubu PO-KO we wtorek. I to właśnie ten egzemplarz padł ofiarą szefa gabinetu politycznego premiera.

– Wszyscy wiemy, jaki Marek Suski ma temperament – to słowa rzeczniczki Prawa i Sprawiedliwości Beaty Mazurek.

Po południu całą sytuację skomentował w rozmowie z Onetem sam Suski: – Nielegalna tablica została usunięta. Przywróciłem praworządność. Oczekuję, że klub PO-KO będzie przestrzegać prawa i nie będzie robić takich prowokacji.

Analizujemy zdanie po zdaniu taśmy nagrane przez Birgfellnera. Kaczyński powtarza, że chce mu zapłacić za umówioną pracę i „nie chce nikogo oszukać”. Ale nie zapłacił, a teraz twierdzi, że nie oszukał. Inna rzecz, czy sąd skazałby prezesa PiS za „oszustwo” z art. 286 k.k. Ale tego się pewnie nie dowiemy, bo jak mówi Kaczyński „śledztwo sensu nie ma”

„Austriak twierdzi, że został oszukany” – usłyszał Jarosław Kaczyński  od dziennikarza RMF FM.  Odpowiedział:

„To mogę powiedzieć, że nie zgadzam się z tym sądem”.

„Nie mam niczego do zarzucenia sobie. Nie będę mówił, jaki mam stosunek do bohatera tych wydarzeń” – dodał we właściwy sobie sposób (typu: nie mówię, ale mówię). I dorzucił dla jasności:

„Tutaj mamy po prostu do czynienia z przykładem pewnej nierzetelności, ale nie z mojej strony, ale ze strony osoby, która jest dzisiaj jest traktowana jako swego rodzaju bohater, czy nawet ofiara”.

Te wypowiedzi Kaczyńskiego dla RMF FM z 2 marca 2019 stoją w sprzeczności z tym, co wiadomo z taśm i dokumentów ujawnionych przez „Wyborczą” o jego negocjacjach biznesowych z Geraldem Birgfellnerem. W maju 2017 umówili się, że austriacki biznesmen, który jest też powinowatym Kaczyńskiego, zbuduje dla kontrolowanej przez PiS spółki Srebrna 190-metrowy wieżowiec w centrum Warszawy.

Spotykali się aż 19 razy w siedzibie PiS na Nowogrodzkiej w Warszawie, uzgadniali etapy toczących się prac przygotowawczych, dopinali szczegóły umowy. W czerwcu-lipcu 2018 Kaczyński wstrzymał jednak inwestycję. Nie zapłacił – do dzisiaj – obiecanych 1,3 mln euro.

Zaniepokojony Gerald Birgfellner nagrał ostatnie dwa spotkania z Jarosławem Kaczyńskim 27 lipca i 2 sierpnia 2018, żeby mieć dowody, że został oszukany. 25 stycznia 2019 przy pomocy dwóch adwokatów – Romana Giertycha i Jacka Dubois – złożył „zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa” z art. 286 par. 1 kodeksu karnego. Przewiduje on karę do 8 lat dla osoby, która „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu, lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania”.

Zarzut z art. 286, zwany „oszustwem” nie jest tożsamy z potocznym rozumieniem tego słowa. Birgfellner jest przekonany, że Kaczyński oszukał go zarówno „po ludzku”, jak i w sensie art. 268. Kaczyński zaprzecza obu sensom.

OKO.press przedstawia argumenty na rzecz tezy, że Kaczyński oszukał Birgfellnera w potocznym tego słowa znaczeniu, i że o tym dobrze wie. Wskazują na to wypowiedzi prezesa PiS, nagrane przez Birgfellnera. Cytujemy je obficie, żeby pokazać, że nie były to słowa przypadkowe.

Nie przesądzamy jednak, że lider PiS popełnił przestępstwo. O tym powinien zdecydować sąd. Przebieg postępowania w prokuraturze wskazuje na to, że śledztwo może zostać umorzone. Według przecieków „Wyborczej” prokuratura może nawet postawić zarzuty… Birgfellnerowi – próby wyłudzenia pieniędzy, a według Rzeczpospolitej – niezapłacenie VAT od faktury (na 1,5 mln zł) wystawionej dla Srebrnej.

„Śledztwo w moim przekonaniu sensu nie ma” – powiedział w RMF FM Kaczyński.

Kaczyński na taśmach: Nie chcę nikogo oszukiwać, chciałbym zapłacić

Skąd wiadomo, że Kaczyński nie mówi prawdy twierdząc, że nie oszukał Birgfellnera? Wynika to jednoznacznie z nagrań ujawnionych przez „Wyborczą”. Omówimy to szczegółowo korzystając z dosłownych cytatów z negocjacji.

Kaczyński: „było zrobione dla nas, trzeba zapłacić”

Na obu nagraniach Kaczyński ani razu nie kwestionuje, że Birgfellner wykonał umówioną pracę i że trzeba za nią zapłacić. Wręcz przeciwnie, podczas spotkania 27 lipca 2018  mówi:

„Problem polega, to już wszystko wiem, przecież ja nie chcę nikogo oszukiwać. Ja wiem, że to było robione dla nas. Ja bym chciał zapłacić, tylko muszą być do tego podstawy w papierach”.

W innym miejscu:  „A ja chcę zapłacić, tylko że ja nie mogę zmusić nikogo, żeby zapłacił wbrew…”.

Grzegorz Jacek Tomaszewski: „…prawu…”

Kaczyński: „…i przepisom”.

Grzegorz Jacek Tomaszewski, zwany „kuzynem Kaczyńskiego”, jest jego prawą ręka w tym biznesie. A przy okazji także teściem Birgfellnera. Układy biznesowe w PiS mają często charakter towarzysko-rodzinny.

Usprawiedliwia się, tłumaczy względami politycznymi

Kaczyński wyjaśnia, dlaczego budowę trzeba wstrzymać: „doszły nowe elementy, operacja [Jana] Śpiewaka [kandydującego w wyborach na prezydenta Warszawy], który postawił zarzuty: partia buduje wieżowiec”. Na uwagę, że „można by storpedować taką narrację, bo przecież to nie partia w końcu buduje”, Kaczyński tłumaczy: „To nie ma żadnego znaczenia w takich kampaniach. Ja jestem w fundacji [Instytut im. Lecha Kaczyńskiego], to zupełnie wystarczy, to nie ma żadnych szans. To nie do obrony. To jest polityka”.

W innym miejscu Kaczyński tłumaczy się tak: „[Śpiewak] zaatakował, że chcemy budować budynek, no.  My… On twierdzi, że partia. I że to są w ogóle obyczaje azjatyckie”.

Szuka sposobu, by zapłacić. Podsuwa pomysł ze zgłoszeniem roszczeń w sądzie

Kaczyński stara się znaleźć rozwiązanie problemu niezapłaconej sumy (nie wiadomo, czy serio, czy tylko dla uspokojenia partnera – o tym może rozstrzygnąć sąd). Twierdzi, że spółka Srebrna nie może zapłacić za wykonane prace i proponuje drogę sądową.

Kaczyński: „Realia są takie: albo będą jakieś te dodatkowe rachunki, bo my po prostu ich potrzebujemy, albo jest druga droga, i tu nie traktujcie jej jako wojenną. To znaczy, że wy wysuniecie roszczenia o charakterze sądowym, to znaczy…

Tłumaczka Birgfellnera: „Czekaj, nie rozumiem za bardzo”.

Tomaszewski: „Dlatego, że wtedy, jeżeli wystąpicie na drogę sądową i dostaniecie wyrok sądu do zapłaty, to wtedy jest podstawa do zapłacenia przez Srebrną, rozumiecie?”.

W innym miejscu Kaczyński: „I stąd, powtarzam, stąd jest kłopot,

dlatego wymyśliłem tę metodę, bo zastanawiałem się nad tym, co zrobić, żeby zapłacić”.

Tomaszewski: „Zapłacić możemy tylko tak.

Przecież my się nie kłócimy, na pięści nie bijemy, tylko chodzi o to, żeby znaleźć drogę, żeby wam zapłacić, legalnie, żeby, żeby nie było zarzutu, że, że wydajemy jakieś pieniądze niezgodnie…”

Kaczyński: „Znaczy, krótko mówiąc, bo jaki byłby zarzut natychmiast nam postawiony, że wyprowadzamy pieniądze”.

Nie ma żadnych wątpliwości, że Kaczyński czuje się dłużnikiem Birgfellnera. Chce mu zapłacić, a co najmniej zrobić wrażenie, że tego chce.

Jest gotów zeznawać, że pieniądze się Austriakowi należą

Kaczyński deklaruje (znowu – nie wiadomo czy szczerze), że podczas ewentualnego procesu może zeznać w sądzie, że praca została wykonana dla spółki Srebrna.

„Jestem gotów w tym sądzie zeznać, że ta robota była robiona dla nas, znaczy dla Srebrnej. Ja to zeznam, bo tak jest”.

To ważna okoliczność. Choć przygotowania do budowy wieżowca miały być – dla dyskrecji – prowadzone przez spółkę córkę Srebrnej, Kaczyński gotów jest w sądzie potwierdzić, że to było tylko formalne rozwiązanie, by zatuszować całą operację.

Podkreśla, że nie kwestionuje roszczeń Birgfellnera, ale…

W nagraniu z 2 sierpnia 2018 Kaczyński składa kolejne obietnice, tym razem także przedstawicielom kancelarii Baker MacKenzie, obecnym na spotkaniu razem z Birgfellnerem. Działając z upoważnienia Srebrnej austriacki biznesmen zatrudnił kancelarię do prac przygotowawczych. Kaczyński grzecznie zapewnia prawników:

„My jesteśmy naprawdę gotowi to zapłacić państwu w możliwie szybkim terminie”.

Są jednak komplikacje, bo zgodnie z zaleceniami Kaczyńskiego Birgfellner zawierał umowę z kancelarią na Nuneaton spółkę-córkę Srebrnej.

Kaczyński: „Spółka córka i spółka matka to nie są podmioty, między którymi można bezumownie przenosić zobowiązania, no”.

Mówi też o innych kosztach poniesionych przez Birgfellnera, czyli „o znacznie większej sumie (…) załóżmy, że to jest około dwóch milionów – i tutaj jest sprawa no dalej jeszcze idąca z tego względu, że tu mieć, nie ma tytułu odnoszącego się do spółki Srebrna. Cały czas spółka-córka jest stroną”.

…są „okoliczności pozamerytoryczne, polityczne”

Kaczyński wie, że spółka Srebrna (przypominam: „ta robota była dla nas, czyli dla Srebrnej”), powinna zapłacić przelewając pieniądze spółce-córce.

„Ale my musimy mieć tutaj, po pierwsze, podstawę prawną, że to są spółki Srebrnej – my tego faktu nie kwestionujemy – i po drugie, no też odpowiednie faktury, no bo inaczej tego się po prostu zrobić w zgodzie z prawem nie da, a

to, co było w propozycjach poprzednio, czyli pożyczka dla spółki-córki, no w obecnej sytuacji nie ma żadnego uzasadnienia, bo my się z tego przedsięwzięcia ze względów pozamerytorycznych, politycznych w gruncie rzeczy, musimy wycofać w tym momencie”.

Innymi słowy – umowę biznesową zakłóciła okoliczność „pozamerytoryczna, polityczna”. Kaczyński, wie, co powinien zrobić, żeby nie oszukać partnera, ale boi się, że na tym straci jako polityk.

Raz jeszcze podkreśla jednoznacznie: „Byłbym gotowy zeznać, że rzeczywiście te przedsięwzięcia były robione na korzyść spółki, w ostatecznym rachunku miały służyć spółce Srebrna. Plus są jeszcze te dokumenty, w opracowaniach niektórych z nich państwo [do przedstawicieli kancelarii – red.] uczestniczyli, na przykład tych pełnomocnictw, z tego, co sobie przypominam. Tak uchwał, pełnomocnictw, no tak, więc – krótko mówiąc – no

sami państwo widzicie, że to jest, dlatego w żadnym razie nie kwestionuję”.

Podsuwa Birgfellnerowi argumenty, dowody

27 lipca 2018 Kaczyński idzie jeszcze dalej i pociesza Birgfellnera: „Macie mocne argumenty w postaci tej uchwały zarządu”.

Tomaszewski: „Rady”,

Kaczyński (potwierdza): „Rady”.

[chodzi o Radę fundacji Instytut im. L. Kaczyńskiego, która jest w 99,99 proc. właścicielem spółki Srebrna. Kaczyński jest jednym z trzech członków Rady – red.]

Tomaszewski: „I zarządu fundacji”.

Kaczyński: „Zarządu fundacji. Macie mocne argumenty w postaci tej umowy…”.

Tomaszewski: „Pełnomocnictwa też”.

Kaczyński podsumowuje:

„I powtarzam, ja nie mogę mówić za innych, ale jeżeli chodzi o mnie, to spokojnie mogę zeznać przed sądem, że tak, to było robione dla spółki Srebrna, a wy macie, powtarzam, na to dobre dowody w postaci tych uchwał”.

Charakterystyczne, że Kaczyński przekonuje Birgfellnera, że biznesmen ma w ręku dostateczne dowody, by sąd uznał, że Srebrna jest mu winna za wykonane prace. Wymienia nawet te dokumenty: uchwały Rady i Zarządu spółki, upoważnienie Srebrnej do prowadzenia prac przygotowawczych…

Te same dowody posłużyłyby adwokatom Birgfellnera w rozprawie przeciwko Kaczyńskiemu, gdyby do niej doszło. Potwierdzają one, że Birgfellner miał wszelkie powody, by wierzyć ustnej umowie, jaką zawarł z Kaczyńskim. I czuć się oszukanym.

Potwierdza, że nie chce nikogo obciążać, a mankamenty są pozamerytoryczne

Na taśmie 27 lipca Kaczyński mówił, że on „przecież nie chce nikogo oszukiwać.”

3 sierpnia ujmuje tę samą myśl inaczej:

„Chodzi o to, że ja bym nie chciał nikogo obciążać stratą, te mankamenty, które się tutaj zdarzyły, no, wydarzenia, które nie mają charakteru z punktu widzenia prawnego czy ekonomicznego, merytorycznego”.

Podsumowując, Kaczyński wielokrotnie potwierdza, że Birgfellner:

  • wykonał zamówioną przez niego pracę „dla nas, czyli dla spółki Srebrna”;
  • podkreśla, że nie chce go „oszukać”  czy „obciążać stratą”(nie płacąc mu należnych pieniędzy);
  • deklaruje, że szuka sposobu, by mu zapłacić;
  • przekonuje, że Birgfellner ma tak mocne dowody wykonania pracy, że mógłby wygrać sprawę przed sądem;
  • stwierdza, że o wycofaniu się z umowy zadecydowały względy „niemerytoryczne”, czyli nie mające nic wspólnego z biznesem. Tłumaczy, że chodzi o interes polityczny PiS i jego własny.

Czy można jaśniej powiedzieć, że nie oddanie pieniędzy Austriakowi byłoby oszustwem w sensie niewywiązania się z umowy bez uzasadnionych przyczyn? Czemu zatem Jarosław Kaczyński twierdzi teraz, że Birgfellner nie został oszukany? I jeszcze obciąża go „nierzetelnością”?

Wbrew deklaracjom i gruntownej własnej argumentacji Kaczyński nie doprowadził do tego, by Birgfellner otrzymał pieniądze. Został zatem „oszukany” i „obciążony stratą”. Kaczyński jest tego sprawcą.

Wersja Birgfellnera: aura omnipotencji pana Kaczyńskiego uśpiła moją czujność

Gerald Birgfellner unika rozmów z mediami. Jego wersję zdarzeń, zgodną zresztą z cytowanymi wyżej wypowiedziami Kaczyńskiego przedstawił OKO.press reprezentujący go mecenas Jacek Dubois.  Oto skrót jego relacji:

„Mój klient dostał komunikat: ten wieżowiec ma być pomnikiem moim i mojego brata, taką mam ideę i potrafię ją zrealizować. To ja podejmuję decyzje, a inni je wykonują. I mój klient widział przez cały rok, że tak to działa. Wszystko utwierdzało go w przekonaniu, że jedynym organem decyzyjnym jest pan Kaczyński. Zwykł on mówić: „mam wszystko pod kontrolą”.

Kwota 1,3 mln euro, jakiej domaga się Birgfellner wynika z wyceny już wykonanych prac, które wymienia – jedna po drugiej – wielostronicowa umowa zaakceptowana przez obie strony. Gerald Birgfellner:

  • założył spółkę celową Nuneaton, na którą pan Kaczyński obiecał przenieść ze spółki Srebrna prawo wieczystego użytkowania nieruchomości, po to m.in., by wziąć kredyt na budowę,
  • pozyskał znanego architekta, który przygotował projekt koncepcji architektonicznej budynku,
  • przygotował strategię realizacji projektu Tower Srebrna z kosztami i terminarzem,
  • przygotował wyceny nieruchomości,
  • zatrudnił kancelarię Baker MacKenzie, która przygotowała umowy z firmami Gleeds Polska (m.in. zarządzanie inwestycją) i Strabag oraz umowę kredytową z bankiem Pekao S.A.

Wszystko to robił zgodnie z ustną umową, którą zawarł z Kaczyńskim w lipcu 2017. Kaczyński prosił, by przystąpić do pracy od razu. Mój klient to zrobił, a równolegle przez prawie rok negocjował profesjonalną umowę, wprowadzając kolejne zmiany.

Za namową Kaczyńskiego kupił w Warszawie dom. Pełną parą pracowała kancelaria Baker MacKenzie, której też nie zapłacono kilkuset tysięcy euro, pracował wzięty austriacki architekt, który też nie dostał wynagrodzenia, ok. 150 tys. euro. Pan Birgfellner negocjował z bankami, wszystko szło jak z płatka.

Jak opowiada Birgfellner, ludzie panu Kaczyńskiemu salutują i wykonują co prezes powie.

Mój klient dostał odpowiednie pełnomocnictwa już w maju i czerwcu 2017 do utworzenia spółki córki i do reprezentowania Srebrnej w umowach najmu i dzierżawy nieruchomości.

Ta aura omnipotencji pana Kaczyńskiego uśpiła czujność biznesmena. Opamiętanie przyszło za późno.

Cały czas trwały spotkania z udziałem pana Kaczyńskiego, większość w siedzibie partii przy Nowogrodzkiej, od pierwszych dwóch w maju 2017 roku. Kolejne mają miejsce w czerwcu 2017,  w lipcu, we wrześniu, potem w listopadzie – aż trzy, w grudniu 2017 jedno, w styczniu 2018 – znowu trzy, w lutym – jedno, w marcu – dwa, w kwietniu i czerwcu po jednym.

Została też przygotowana w banku Pekao SA umowa kredytowa na 300 mln euro i gdyby pan Kaczyński nie wstrzymał inwestycji, spółka Nuneaton przejęłaby wieczyste użytkowanie Srebrnej 16 i dostała kredytowanie.

To były żmudne, wielostronne negocjacje. Strony dogadały się najpierw na uruchomienie „małego” kredytu inwestycyjnego 11 mln euro na przygotowanie projektu, potem ta suma – decyzją pana Kaczyńskiego – została zmniejszona do 4,5 mln euro, co bank natychmiast zaakceptował. Uzgodniono szczegółowo, w jaki sposób zostanie wypłacony cały kredyt 300 mln euro, po uzyskaniu przez spółkę Nuneaton wieczystego użytkowania nieruchomości.

Prezes Pekao S.A. Michał Krupiński osobiście zapewniał mojego klienta, że zaangażowanie pana Kaczyńskiego ma dla niego znaczenie przy decyzji kredytowej.

Dopiero w czerwcu i lipcu 2018 Jarosław Kaczyński poinformował mego klienta o wstrzymaniu inwestycji i wezwał do zaprzestania prac, m.in. żeby nie występował o warunki zabudowy. Tłumaczył, że Srebrna nie może pokryć zobowiązań swej spółki-córki.

Po spotkaniach 27 lipca 2018 i 2 sierpnia z udziałem kancelarii Baker MacKenzie pan Kaczyński nie miał już czasu dla mego klienta. Srebrna wypowiedziała mu pełnomocnictwo. Zdał sobie sprawę, że jeżeli nie tupnie, to zostanie na lodzie.

Całą dokumentację załączyliśmy do wniosku złożonego w prokuraturze. Dokumentów jest 55, w tym uchwały Zarządu i Rady Fundacji Srebrna, pełnomocnictwo dla Geralda Birgfellnera, projekty umów z bankiem Pekao SA i innymi partnerami.

Mec. Dubois: Kaczyński miał świadomość, że wprowadza w błąd

Czy opisane oszustwo Kaczyńskiego (w sensie potocznym, ludzkim) było oszustwem w sensie art. 286 k.k.? Zasadnicze znaczenie ma tu kwestia: czy prezes PiS miał zamiar oszukania biznesmena, a jeżeli tak, to od kiedy i jakie są na to dowody.

Niektóre tłumaczenia z taśm robią wrażenie, jakby Jarosław Kaczyński całkowicie zdawał sobie sprawę z ryzyka, że narazi na szkodę Austriaka i że naraża go na straty finansowe ze względu na własny interes. Szczerze przy tym dzielił się swymi problemami, choć nie mają one nic do rzeczy w kwestii umowy biznesowej (ostatecznie w rozmowach brali udział krewniacy).

Mec. Dubois w rozmowie z OKO.press uznał, że Jarosław Kaczyński zastosował „trick”.

„Gdy wreszcie przygotowana została umowa, a mój klient ma ją podpisać, pojawia się trick. Pan Kaczyński mówi mojemu klientowi: wystaw fakturę na Nuneaton, ale ze spółki Srebrna, która jest faktycznym zleceniodawcą nie przelewa środków. Czyli:

Nuneaton nie ma pieniędzy, a Srebrna nie ma podstawy do zapłacenia, bo faktura została wystawiona na Nuneaton. Pan Kaczyński nie przenosi też aportem ze spółki Srebrna prawa wieczystego użytkowania nieruchomości, co umożliwiłoby wzięcie uzgodnionego już z bankiem Pekao SA kredytu.

Ma świadomość, że wprowadza partnera w błąd i utrzymuje go w tym błędzie.

Gdy pan Kaczyński kazał memu klientowi wystawić faktury na Nuneaton doskonale wiedział, że ta spółka będzie niewypłacalna.

OKO.press: Czy Birgfellner nie okazał się jednak naiwniakiem? Przecież wiedział, że Kaczyński nie ma praw do negocjowania transakcji. Jest ledwie członkiem rady fundacji Instytut Pamięci Lecha Kaczyńskiego, która jest właścicielem spółki Srebrna.

Formalnie tak. I na tym także polegało oszustwo, czyli celowe wprowadzenie w błąd, na wyrobieniu w kimś przekonania sprzecznego z rzeczywistością.

Mój klient dostał jednoznaczny komunikat: ten wieżowiec ma być pomnikiem moim i mojego brata, taką mam ideę i potrafię ją zrealizować. To ja podejmuję decyzje, a inni je wykonują. I mój klient widział przez cały rok, że tak to działa. Pan Kaczyński wskazywał partnerów, ich akceptował, rozmawiał o finansach, wskazał bank itd. itd.

Wszystko utwierdzało mojego klienta w przekonaniu, że jedynym organem decyzyjnym jest pan Jarosław Kaczyński. Zwykł on zresztą mówić: „mam wszystko pod kontrolą”.

OKO.press: W lipcu 2018 Kaczyński mówił o „drugiej drodze”. Birgfellner ma zgłosić wobec Srebrnej roszczenia o charakterze sądowym i wygrać w sądzie.

„Pan Kaczyński jest prawnikiem, więc chyba ma elementarną wiedzę o prawie, a to oznacza, że po prostu zbywał mojego klienta. Bo gdyby naprawdę miał wolę, by wywiązać się ze zobowiązania, mógł zaproponować ugodę sądową, pozasądową, cesję wierzytelności… Było wiele możliwości, by to załatwić zgodnie z prawem.

Po prostu pan Kaczyński uznał w połowie 2018 roku, że tak widowiskowa inwestycja będzie dla niego nieopłacalna politycznie. Jasno o tym mówi w nagraniu z lipca 2018. Obawiał się, że budowa Wież zostanie potraktowana jako »azjatyckie obyczaje« i postanowił sprawę odłożyć ad calendas graecas. Zresztą mówi, że wrócimy do niej, jeśli będzie dobry wynik wyborów samorządowych w Warszawie, w co raczej nie wierzy, albo dobry wynik wyborów parlamentarnych.

Z powodów takiej kalkulacji pan Kaczyński zatrzymuje projekt i uznaje, że nie ma sensu się rozliczać. Daje do zrozumienia mojemu klientowi: »masz roszczenie, należą ci się pieniądze, ale ci nie zapłacę. I co mi zrobisz?«.

Nasz klient uważa, że został oszukany przez pana Kaczyńskiego. Wszystko co mu się w tej sprawie przydarzyło przypisuje jemu. Działania innych osób były jakby sterowane przez pana Kaczyńskiego. To z nim nasz klient wiąże swoją krzywdę, od niego chce dochodzić sprawiedliwości. Ale może się też okazać, że inne osoby pełniące funkcje we władzach innych podmiotów mogły popełnić czyny zabronione.

Mamy czarno na białym stwierdzenie, że praca została wykonana, tak jak zostało to uzgodnione. Pan Kaczyński wprost to potwierdza. Czyli doszło do osiągnięcia korzyści majątkowej na niekorzyść mojego klienta.

Pozostaje tylko do kwestia ustalenia, czy był zamiar wprowadzenia w błąd, co jest konieczne, by uznać, że to było oszustwo. Szczegółowo w zawiadomieniu opisaliśmy, dlaczego uważamy, że taki świadomy zamiar był” – mówi mec. Dubois.

***

W wywiadzie dla RMF FM Jarosław Kaczyński wygłosił jeszcze jedno zaskakujące stwierdzenie o budowie wieżowca przy Smolnej:

„Chciałem zrobić coś bardzo pożytecznego z punktu widzenia, już nawet nie tylko mojego obozu politycznego, ale po prostu Polski. Nieco zrównoważyć tę sytuację na rynku idei, instytucji, które mogą wspierać różnego rodzaju idee”.

Tę wypowiedź analizowaliśmy już wcześniej: