Kaczyński sra po butach na wieść o sukcesach Tuska

28 Kwi

„Przymila się Polakom i zamiast zachować neutralność nakazaną unijnym urzędnikom, zakłóca nam polskie święto 3 Maja, by robić sobie na Polsce, jak Timmermans, kampanię wyborczą. I znów traktuje Polskę przedmiotowo” – napisała na Twitterze Krystyna Pawłowicz, dowodząc natężenia niepokoju, jaki zapanował na prawicy po tym, gdy Donald Tuska zapowiedział swój wykład na Uniwersytecie Warszawskim w dniu 3 maja.

Były premier, szef Rady Europejskiej dwa tygodnie wcześniej powiedział, że jest bardzo dużo dobrych powodów, dla których trzeba się spotkać właśnie tego dnia. „I powiedzieć sobie parę poważnych słów na temat konsytuacji, miejsca Polski w Europie – jest to przecież też rocznica przystąpienia do UE – i o znaczeniu wolności, i o wolnych wyborach” – oznajmił Donald Tusk.

„Czekamy z niecierpliwością”, „Będziemy” – zareagowali z radością użytkownicy mediów społecznościowych. Nie wszyscy jednak…

Pierwsza oczywiście do ataku ruszyła PiSowska funkcjonariuszka Pawłowicz, ale zdecydowanie „przebił” ją prawicowy publicysta Marcin Rola. Stwierdził, że 3 maja to „świetna data, by tego człowieka zamknąć, wstępnie na 3 miesiące”. Dodał jeszcze, zwracając się do posłanki Pawłowicz: „Serio, dopuścicie do tego, by ubiegał się o fotel prezydenta RP?”

„Naród nie ma gender. I zawsze jest ubrany. Najlepiej w mundur…” – z kpiną skomentował internauta na Twitterze groteskowe uzasadnienie decyzji nowego dyrektora Muzeum Narodowego Jerzego Miziołka, o zasłonięciu prac Natalii LL „Sztuka konsumpcyjna” i Katarzyny Kozyry „Pojawienie się Lou Salome”. O tym w publikacji: „Ordynarny akt cenzury” w Muzeum Narodowym w Warszawie”.

Na reakcję nie trzeba było długo czekać. Ocenzurowane wideo z dziewczyną jedzącą banany wywołało falę kpin i protestów w mediach społecznościowych.

„Dobrze, że stworzenie Adama znajduje się na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej bo p. Gliński kazałby mu fiutka zamalować” – zadrwił czytelnik pod artykułem w koduj24.pl.

W mig powstały na Facebooku dwa wydarzenia: „Jedzenie Bananów Przed Muzeum Narodowym” oraz „Narodowe jedzenie bananów”, którymi zainteresowały się już tysiące osób.

Organizatorzy tych protestów zapraszają na wspólną konsumpcję bananów przed muzeum wzorem kobiety z dzieła Natalii LL. W mediach społecznościowych ludzie wrzucają selfie z tymi owocami.

Do protestów dołączają się osoby znane ze świata filmu i kultury. Magda Cielecka zamieściła na Instagramie zdjęcie z bananem i podpisała: „No tylko w łeb”.

Akcja „Narodowe jedzenie bananów” rośnie lawinowo. Do akcji przyłączyły się również Karolina Korwin-Piotrowska, Matylda Damięcka i Andrzej Saramonowicz.

PiS-owski okupant jest zdania, że upokorzenie setek tysięcy tubylczych nauczycieli to wielkie zwycięstwo.

Zawieszenie (a być może zakończenie, bo nie wiemy jeszcze, czy we wrześniu uda się go wznowić) najdłuższego strajku szkolnego w polskiej historii jest oczywiście porażką nauczycieli i milionów ludzi, którzy poparli ich postulaty. Nie ma co jednak spuszczać nosa na kwintę, bo takimi porażkami wybrukowana jest droga prowadząca do ostatecznego zwycięstwa. A jeśli rządzący sądzą, że wielki „sukces” polegający na upokorzeniu setek tysięcy nauczycieli wzmacnia pozycję obozu władzy i jego notowania przed wyborami, to gratuluję talentów politycznych i zdolności przewidywania.

PiS po raz kolejny demonstracyjnie zachował się jak okupant, a nie demokratycznie wybrana władza kraju. Okupacja od demokracji różni się właśnie sposobem traktowania tych, którzy sprzeciwiają się woli rządzących. W demokracji przegrana mniejszość pozostaje współgospodarzem kraju, a jej pragnienia i aspiracje są w jakimś stopniu przez władze uwzględniane. Ta mniejszość ma nie tylko chronione konstytucją prawa, ale także swoje miejsce w przestrzeni publicznej. Jest traktowana przez rządzącą większość jak partner, którego zdanie trzeba czasem uwzględnić. Ten partner często jest prawdziwym utrapieniem, bywa wręcz nielubiany – ale trudno, jest i trzeba się z jego istnieniem liczyć.

W przeciwieństwie do tego władza okupacyjna nie liczy się z nikim ani niczym. Mieszkańcy podbitych terytoriów są upokarzani i muszą się w pełni podporządkować woli panujących. Nie są współgospodarzami ani partnerami. Ich pragnienia i aspiracje nie mają żadnego znaczenia, władza w ogóle nie bierze ich pod uwagę, stara się jedynie przy pomocy chwytów socjotechnicznych, opierając się na hojnie opłacanej i uprzywilejowanej grupie kolaborantów, kanalizować niezadowolenie i rozładowywać napięcia, by nie doprowadzić do wybuchu powstania.

Różnicę między tymi dwoma sposobami rozumienia i sprawowania władzy widać choćby na przykładzie telewizji publicznej. W czasach rządów demokratycznych, za poprzedniej ekipy, było w TVP także miejsce dla programu sztandarowego publicysty obozu krytycznego wobec władzy – Jana Pospieszalskiego. „To był tylko listek figowy” – głoszą propagandyści PiS, starający się wmówić obywatelom, że ich poprzednicy też traktowali media jak swoją własność i tubę propagandową. To oczywiście nieprawda, ale na chwilę przyjmijmy, że jest tak, jak mówią. W takim wypadku wypada zadać pytanie: „No dobrze, więc gdzie w dzisiejszej telewizji jest taki listek figowy?”. Dlaczego nie ma w niej ani jednego programu prowadzonego przez krytyka władzy?

Odpowiedź jest oczywista: bo to nie jest telewizja publiczna w państwie demokratycznym, lecz kanał przekazu zarządzeń i treści propagandowych kierowanych przez pisowskich konkwistadorów do ludności podbitych terytoriów.

PiS od samego początku ustawił się w roli okupanta, który narzuca swą wolę gorszemu sortowi Polaków. To dlatego opozycja w parlamencie praktycznie pozbawiona została prawa głosu, a za próby protestowania jej posłowie są karani dyscyplinarnie i pozbawiani wynagrodzeń. To dlatego władza od trzech lat kompletnie ignoruje wszystkie głosy sprzeciwu, nie zwraca uwagi na demonstracje i siłą łamie wszelki opór. Ustawia żelazne płoty i kordony policjantów, by miejscowa ludność nie zakłócała na Krakowskim Przedmieściu jej obrzędów i ceremonii. Militaryzuje i odbiera tubylczym samorządom place, by móc na nich postawić pomniki głoszące chwałę okupanta.

Ostatnim, jak na razie, akordem w tej okupacyjnej suicie jest upokorzenie nauczycieli, które wyraziło się nie tylko w kompletnym zignorowaniu ich postulatów i opluwaniu ich w TVP, lecz także w zorganizowaniu groteskowego „okrągłego stołu” na stadionie, z udziałem kolaborantów skupionych w związku „Solidarność” oraz wszelkiego rodzaju cudaków, dziwaków, małżeństwa Elbanowskich i Janusza Korwin-Mikke. Nie analizowałem szczegółowo listy zaproszonych, ale nie zdziwiłbym się, gdyby figurowali na niej Kaja Godek, najsilniejszy Polak Pudzian, człowiek-guma i Zenek Martyniuk.

Dziś władza święci triumf. Nauczyciele zostali upokorzeni, a ich opór złamany. Za zamkniętymi drzwiami gabinetów i komnat w pałacach słychać wiwaty i wystrzały korków z szampana.

O święta naiwności! Okupanci wszystkich epok zawsze uważają, że już zawsze będą panować nad podbitymi terytoriami. A potem są bardzo zdziwieni, gdy tubylczy lud wywozi ich na taczkach.

Reklamy

Jedna odpowiedź to “Kaczyński sra po butach na wieść o sukcesach Tuska”

  1. Hairwald 28 kwietnia 2019 @ 20:46 #

    Reblogged this on Holtei i skomentował(a):

    Obecna władza sprowadziła kraj do swoich wymiarów – Krainy Niziołków.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: